Εκλογές 2007 – Η συλλογική πολιτική φιλοσοφία των μελών της ελληνικής κοινωνίας
Παναγιώτης Ήφαιστος Καθηγητής Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές, Έδρα Jean Monnet για την Ευρωπαϊκή Πολιτική ΟλοκλήρωσηΠάντειο Πανεπιστήμιο, info@ifestosedu.gr, info@ifestos.edu.gr —— www.ifestos.edu.gr, www.ifestosedu.gr ———————————————————————————————————————–Παρέμβαση 17.8.2007 – αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/58.htm Εκλογές 2007 – Η συλλογική πολιτική σοφία των μελών της ελληνικής κοινωνίας
Παρά τις πολύ σοβαρές πολιτικές ασθένειες του νεοελληνικού κράτους που έχουν ως κύρια αιτία την εγγενή ξένη εξάρτηση και παρά το παραμύθιασμα-αποπροσανατολισμό του μέσου πολίτη από τα μέσα μαζικής, εκτιμώ, «(ιδεολογικοπολιτικής) παραπληροφόρησης», η ελληνική κοινωνία απέδειξε ότι διαθέτει συλλογική πολιτική σοφία η οποία εκφράστηκε με:
α) Πολιτική τιμωρία των μεγάλων πολιτικών παρατάξεων, γιατί κυρίως επιδεικνύουν ανεπάρκεια στις αξιώσεις για καλύτερη οργάνωση της ελληνικής πολιτείας, γιατί στερούνται οραμάτων και στρατηγικών προσανατολισμών στην εξωτερική πολιτική και γιατί δεν κατορθώνουν (ή μερικοί δεν θέλουν επειδή νεφελοβατούν στο φανταστικό κοσμοπολίτικο κόσμο της παγκοσμιότητας) να στερεώσουν την εθνική ανεξαρτησία που κατακτήσαμε με την Επανάσταση του 1821. Βασικά, ίσως είμαστε το μόνο κυρίαρχο κράτος στο οποίο υψηλά στελέχη των παρατάξεων εξουσίας δεν κατανοούν τον διανεμητικό ρόλο της πολιτικής κυριαρχίας στον σύγχρονο κόσμο και που παρασυρμένοι από τα θεωρήματα και τα ιδεολογήματα αργόσχολων ακαδημαϊκών ή έξωθεν εξαρτημένων ευαγών προπαγανδιστικών ιδρυμάτων επιδεικνύουν ετοιμότητα να εξανεμίσουν την εθνική ανεξαρτησία στο όνομα ενός παγκόσμιου ή ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος προικισμένου, δήθεν, με νομιμοποιημένες υπερεθνικές ή υπερκρατικές διανεμητικές αρμοδιότητες. Ακόμη χειρότερα, για να μπορεί να (κατ)εξουσιάζεται το νεοελληνικό κράτος, στον ακαδημαϊκό χώρο και στα μέσα επικοινωνίας δρουν εξτρεμιστικά στοιχεία ετοιμοπόλεμων δολοφόνων χαρακτήρων που ισοπεδωτικά εξυβρίζουν όποιον προτάξει το αγαθό της ελευθερίας-εθνικής ανεξαρτησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στο οποίο συμμετείχαν ακόμη και πολιτικά πρόσωπα, οι ισοπεδωτικές ύβρεις κατά της πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας που αντέδρασε στην αποδομητική «σορική ιστοριογραφία».
β) Ισχνή πλειοψηφία στην παράταξη που διεκδικεί εθνικοαστικό ρόλο. Γιατί ενώ εξ αντικειμένου είχε βεβαρυμμένο πολιτικό μητρώο από το 1945 μέχρι και το 1974, η ανανέωσή της έκτοτε κάθε άλλο παρά την μετέτρεψε σε εθνικοαστική παράταξη (που ακόμη και αριστεροί όπως ο Τσαρούχης θα την ψήφιζε για να στηρίξει, τουλάχιστον, την εθνική ανεξαρτησία). Αντίθετα, ολοένα και περισσότερο διαβρώνεται και πολιορκείται ασφυκτικά και ποικιλοτρόπως: Ακραία-εξτρεμιστικά στοιχεία της αποδομητικής-«σορικής βιβλιογραφίας», θιασώτες του φασιστικού σχεδίου Αναν και κυρίως οι Κύριοι του έξωθεν εξαρτημένου ευαγούς ιδρύματος παραγωγής προπαγανδιστικών ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων οι οποίες εξ αντικειμένου και αποδεδειγμένα αντιβαίνουν στο ελληνικό εθνικό συμφέρον (υποβολή αίτησης ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, αξιόπιστη ελληνική αποτρεπτική στρατηγική, πρωτοστάτες της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν, κήρυκες του κατευνασμού στα βαλκάνια και πρωτεργάτες της αποδομητικής σορικής βιβλιογραφίας). Για να είμαι πιο ακριβής, δεν κατανοώ τους λόγους για τους οποίους ακόμη και πολιτικοί άνδρες με ισχυρή διάνοια και φιλολαϊκά ένστικτα όπως ο νυν πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής αφήνουν τις υπηρεσίες της χώρας να μετατρέπονται σε περίπου παράρτημα ιδρυμάτων παραγωγής ιμπεριαλιστικών ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων στις οποίες πρωτοστατεί σημαντικό στέλεχός που συμπτωματικά στο παρελθόν υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του αμερικανικού στρατού!
γ) Πολιτική τιμωρία πολιτικών που δεν σέβονται τα ιερά και τα όσια της κοινωνίας στην οποία ανήκουν, όπως της πρώην υπουργού που μεταμφιεσμένη με επίπλαστη κοσμοπολίτικη σοβαροφάνεια και κρυμμένη πίσω από θεσμικές εκλογικεύσεις εξαπέλυε μύδρους κατά της υγιούς αντίστασης των Ελλήνων που αντιστάθηκαν στην επιστημονικά επαίσχυντη αποδομητική «σορική ιστοριογραφία».
δ) Δρομολογεί εξελίξεις ανασύνταξης και επανα-προσανατολισμού της παράταξης των Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα επεκταθώ εδώ. Μεταξύ πολλών άλλων που θα μπορούσα να αναφέρω, υπενθυμίζω τις αποκαλυπτικές στάσεις επί ζητημάτων όπως η πλεκτάνη του σχεδίου Αναν, η αποδομητική «σορική ιστοριογραφία», οι κατευναστικές αφέλειες και η χρηματοδότηση ελληνόφωνων βιβλίων ασύλληπτης ανοησίας (θεωρήματα-ιδεολογήματα για δήθεν επίλυση των διακρατικών διενέξεων με υιοθέτηση των διπλωματικών θέσεων του «Άλλου») για μετάφραση στα τουρκικά από ιδρύματα που σχετίζονται με το όνομα του Ανδρέα Παπαναδρέου.
ε) Εμποδίζει τα δύο σοσιαλιστικά μεταμφιεσμένα κόμματα –στην πραγματικότητα όμως κομματικοί χώροι που στην σημερινή τους μορφή στεγάζουν τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες-υπερσυντηρητικές θέσεις, γεγονός που δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό από πολλούς ψηφοφόρους τους–, από το να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα. Αυτό θα συνέβαινε αν κανένα κόμμα δεν διασφάλιζε απόλυτη πλειοψηφία. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο κατεξουσιασμός της επταετούς χούντας θα φάνταζε «παιδική χαρά». Ενώ οι χουντικοί ήταν κυρίως ανόητοι ή ευθέως πράκτορες ξένων δυνάμεων, οι φορείς νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων εύκολα διολισθαίνουν σε πολύ χειρότερα αμαρτήματα, και κυρίως στην εγκαθίδρυση πατερναλιστικών καθεστώτων που εξαρτώνται από ηγεμονικούς κατεξουσιασμούς, φατριών τρωκτικών της εξουσίας που φασίζουν και καλλιεργούν ύπουλες εκλογικεύσεις που υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία λιγότερο ισχυρών κοινωνιών.στ) Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να αναφερθεί, το αποτέλεσμα των εκλογών δίνει την ευκαιρία στους ακαδημαϊκούς των κοινωνικών επιστημών να σκεφτούν ξανά την αποστολή τους: Κοινωνικά άχρηστη παραγωγή ιδεολογημάτων και θεωρημάτων ιστοριογραφικών και άλλων που εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού κάθε φασισμού; Ή παραγωγή αξιολογικά ελεύθερης επιστήμης συμβατής με την κοινωνικοπολιτική οντολογία και την βαθύτερη θέληση των φιλειρηνικών κοινωνιών για ελευθερία-ανεξαρτησία και αντίσταση στον ηγεμονισμό; Για να σταθώ για λίγο στο τελευταίο ζήτημα, η σιωπηρή πλειονότητα των Ελλήνων ακαδημαϊκών, σημείωσα πριν λίγους μήνες σχολιάζοντας τα πνευματικά σκουπίδια της αποδομητικής ιστοριογραφίας, «ούτε αρέσκονται να ερίζουν στις επιφυλλίδες ούτε θέλουν να ανταλλάσσουν ειρωνείες, χαρακτηρισμούς, ύβρεις, εξτρεμιστικές απόψεις και ανοίκεια υπονοούμενα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως είτε ότι μπορούν να σιωπούν για πάντα είτε ότι στις ακρότητες και τους εξτρεμισμούς δεν μπορούν να αντιτάξουν αληθή και αιχμηρά επιχειρήματα για να αποκαλύψουν το πραγματικό προσωπείο των δραστών» (http://www.ifestos.edu.gr/59.htm#περιεχόμενα). Για τον υποφαινόμενο οι στοχαστικές παρεμβάσεις με μονογραφίες, δοκίμια και άρθρα τώρα αρχίζουν. Όπως ήδη υποστήριξα ο ακαδημαϊκός παρεμβαίνει στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα μόνο όταν θίγονται η ειρήνη και η ελευθερία. Η εμφανέστατη πλέον διαπαραταξιακή ιδεολογικοπολιτική σύγχυση θέτει σε κίνδυνο αμφότερα και υποχρεώνει σε σταθμισμένες παρεμβάσεις που από καιρό προετοιμάζονται και που επέρχονται.
Σεπτεμβρίου 24, 2007 at 4:26 μμ
Κύριε Ήφαιστε,
χαίρομαι που μας δίνεται η ευκαιρία να συνομιλήσουμε. Είναι αρκετά πράγματα στα γραφόμενά σας που δεν τα καταλαβαίνω επαρκώς. Π.χ. την πρόταση:
«υψηλά στελέχη των παρατάξεων εξουσίας δεν κατανοούν τον διανεμητικό ρόλο της πολιτικής κυριαρχίας στον σύγχρονο κόσμο»
Συγχωρήστε μου την άγνοια, τι σημαίνει «διανεμητικός ρόλος»;
Γιατί χαρακτηρίζετε το σχέδιο Ανάν «φασιστικό»; Μήπως πρέπει να είμαστε πιό επιφυλακτική στη χρήση αυτής της λέξης;
Θεωρείτε ότι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ ήταν αντίθετη στο εθνικό μας συμφέρον;;;
Για το βιβλίο της ιστορίας, πιστεύετε ότι πρέπει να διδάσκεται η αλήθεια στα παιδιά, ναι ή όχι; Π.χ., τα περί «κρυφού σχολιού» πρέπει να διδάσκονται αν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Ο κ. Άνθιμος τις προάλλες έκανε μιά δήλωση που έλεγε «επιστήμη είναι η καρδιά μας» ή κάτι τέτοιο. Συμφωνείτε;
Λέτε ότι τα κόμματα της αριστεράς στεγάζουν «νεοφιλελεύθερες-υπερσυντηρητικές» θέσεις. Μπορείτε να δώσετε ένα παράδειγμα τέτοιας θέσης;
Aπάντηση Π. Ήφαιστου
εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα ερωτήματά σας αλλά αφορούν απέραντα ζητήματα που έχω αναλύσει σε εκατοντάδες κείμενα. Θα προσπαθήσω να συνδυάσω σύντομες απαντήσεις και παραπομπές σε ηλεκτρονικά κείμενα που τα απαντούν.
Πρώτον, ο όρος «διανεμητική δικαιοσύνη» συνδυάζει τόσο την σύγχρονη φιλελεύθερη έννοια «distributive justice». Αναλύεται εκτενώς στα έργα του John Rawls και για μια σύντομη περιγραφή βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Distributive_justice. Στα κείμενά μου όμως, ενσωματώνω την αντίστοιχη ευρύτερη κλασική αριστοτελική έννοια της διανεμητικής δικαιοσύνης. Υπεραπλουστεύοντας, αυτό, περίπου, σημαίνει τα εξής: Κάθε ανεξάρτητο-κυρίαρχο κράτος διεξάγει τον συλλογικό κατ’ αλήθειαν βίο που οδηγεί σε ένα συλλογικό τρόπο ζωής. Αυτός ο τρόπος ζωής ενσαρκώνεται σε ένα διαρκώς μεταλλασσόμενο σύστημα καταμερισμού ρόλων και κατανομής πόρων και αγαθών σύμφωνα με τις ανά πάσα στιγμή σταθεροποιημένες αντιλήψεις κοινωνικής δικαιοσύνης. Το σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης, υπό αυτή την έννοια, ενσαρκώνει πλήρως την συνισταμένη των πνευματικών και αισθητών συγκλίσεων των μελών και των ομάδων μιας κοινωνίας. Η εταιρική-φιλελεύθερη αντίληψη τονίζει περισσότερο τα αισθητά και η κλασική κοινωνιοκεντρική-αριστοτελική τόσο τα πνευματικά όσο και τα αισθητά κριτήρια. Στην στοχαστική κορυφή της τελευταίας άποψης τοποθετώ τον Χρήστο Γιανναρά (βλ. πχ Η απανθρωπία του δικαιώματος, Εκδόσεις Δόμος) και τον Γιώργο Κοντογιώργη (Ελληνικό κοσμοσύστημα, Εκδόσεις Σιδέρη 2007). Έχει σημασία να τονιστεί, ότι τους τελευταίους αιώνες η κάθε κοινωνία βαθαίνει την ετερότητά της με συνέπεια να βαθαίνει και να εντείνεται ολοένα και περισσότερο η διεθνής ανομοιομορφία. Εδώ ακριβώς, βρίσκεται και ο πολιτικός παραλογισμός: όπως συχνά υποστηρίζω ξεσηκώνοντας αναμενόμενες προσωπικές ύβρεις από το ευρύ φάσμα των οπαδών τους, όλα τα διεθνιστικά και κοσμοπολίτικα δόγματα που επιχειρούν μια αδιέξοδη παγκόσμια ενότητα. Στην επιστήμη μου, είναι επαρκώς θεμελιωμένο ότι ιστορικά όλα τα διεθνιστικά και ιδεολογήματα είναι νομοτελειακά αφορούν ή εν τέλει ανεπίγνωστα εξυπηρετούν άνομους και καταχρηστικούς ηγεμονικούς σκοπούς (που το διεθνές δίκαιο αποσκοπεί να αντιμετωπίσει). Περισσότερα για αυτά τα θέματα στα βιβλία μου, ιδιαίτερα στο Οι διεθνείς σχέσεις ως αντικείμενο επιστημονικής μελέτης (Εκδόσεις Ποιότητα).
Δεύτερον, σύμφωνα με το βαθύτερο νόημα του διεθνούς δικαίου, των διεθνών θεσμών και της συλλογικής ασφάλειας η εθνική ανεξαρτησία των 200 περίπου κυρίαρχων κρατών, είναι ο «θεσμός» στο πλαίσιο του οποίου η κοινωνία κάθε κράτους αναζητώντας την συλλογική αλήθεια και τον συλλογικό κατ’ αλήθειαν τρόπο ζωής κτίζει το οικείο σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης όπως το περιέγραψα μόλις. Οι Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου περί διακρατικής ισοτιμίας, μη επέμβασης και εσωτερικής-κυριαρχίας προϋποθέτουν απερίσπαστο ελεύθερο ενδοκρατικό βίο και ισότιμες συναλλαγές μεταξύ κρατών που ανεξαρτήτως ασυμμετρίας ισχύος οδηγούν σε ισόρροπες διακρατικές σχέσεις. Σε αυτό το ιδεατό σχήμα, όμως, παρεμβάλλονται τα αίτια πολέμου και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία των διεθνών προβλημάτων. Αυτά τα ζητήματα είναι και τα κύρια αντικείμενα όλων των δημοσιεύσεών μου, ιδίως εκείνων με θεωρητικό προσανατολισμό. Δεν θα επεκταθώ, παρά μόνο θα παραπέμψω σε δοκίμιο που μόλις ανήρτησα με τίτλο «Κοινωνικοπολιτική δομή του κόσμου, διεθνής διακυβέρνηση και συλλογική ασφάλεια» που θα δημοσιευτεί σύντομα (http://www.ifestos.edu.gr/67.htm). Αν δεν έχετε πολύ χρόνο να το διαβάσετε (28 σελίδες) διατρέχοντας τους 3 πίνακες που εμπεριέχονται θα δείτε όλα τα αίτια πολέμου και τα διεθνοπολιτικά συμπαρομαρτούντα.
Τρίτον, δεν γνωρίζω αν κατοικείτε στην Ελλάδα αλλά ακόμη και άτομα ή ηγέτες του φιλελεύθερου χώρου –δεν έχετε να διαβάσετε και το βιβλίο ενός φιλελεύθερου πρώην πρωθυπουργού του ΠΑΣΟΚ αλλά και δηλώσεις της πρώην προέδρου της Βουλής– υιοθετούν διαρκώς διεθνιστικές και κοσμοπολίτικες θέσεις (στον χώρο της αριστεράς το φαινόμενο είναι καθολικό) που υπονοούν ή ευθέως υποστηρίζουν ότι η κυριαρχία είναι σήμερα είτε ξεπερασμένη είτε περιττή. Ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο. Η κυριαρχία δεν είναι μόνο αναγκαία για τον ανεξάρτητο-ελεύθερο βίο κάθε κοινωνίας αλλά επιπλέον απολύτως αναγκαία για την ύπαρξη διεθνών συναλλαγών, την διεκδίκηση ισόρροπων διακρατικών σχέσεων, την λειτουργία των διεθνών θεσμών, την επίλυση των διαφορών κτλ. Είναι λογικό, όπως συχνά υποστηρίζει η κυρίαρχη Ρεαλιστική Θεωρία διεθνών σχέσεων, ότι τα εκάστοτε ισχυρά κράτη προσπαθούν να υπονομεύσουν την κυριαρχία των λιγότερο ισχυρών κρατών για να διευκολυνθούν οι δικοί τους συντελεστές ισχύος. Καμιά παγκόσμια ενοποίηση δεν επέρχεται με την υπονόμευση της κυριαρχίας παρά μόνο όξυνση των αιτιών πολέμου, αποδυνάμωση κάποιων κρατών και ενδυνάμωση κάποιων άλλων. Εξωπολιτικοί διεθνικοί δρώντες που δεν υπόκεινται κανένα κοινωνικοπολιτικό έλεγχο ή εξισορρόπηση (εγκληματίες ή μη) (τρομοκράτες, χρηματιστές όπως ο Σόρος), κατανοώντας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο την σημασία της υπονόμευσης της κυριαρχίας κάποιων κρατών εκμεταλλεύονται αυτό το φαινόμενο ποικιλοτρόπως. Ακόμη, διαβάστε το έξοχα θεμελιωμένο κείμενο του Johathan Mowat για την «μαλακή ισχύ» που αποτελεί τον κυριότερο σήμερα πυλώνα των ΗΠΑ (βλ. http://onlinejournal.com/artman/publish/article_308.shtml, αναρτημένο και στην διεύυνση http://www.ifestos.edu.gr/55.htm).
Τρίτον, όσον αφορά τους νεοφιλελεύθερους, στις πολιτικές συζητήσεις στην Ελλάδα υπάρχει μια σύγχυση. Ο τρόπος που τον χρησιμοποιούμε εμείς οι διεθνολόγοι δεν αναφέρεται στις επιλογές κοινωνικής δικαιοσύνης (λιγότερο ή περισσότερο φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα) αλλά στις ακραίες ηγεμονικές επιλογές εξωτερικής πολιτικής που ενσάρκωσε πλήρως ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ. Μερικά στοιχεία αυτής της διάκρισης θα βρείτε στις διευθύνσεις http://www.ifestos.edu.gr/13.htm στα δημοσιευμένα άρθρα με αρίθμηση 6 και 8).
Τέταρτον, όσον αφορά την υπόθεση της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ τυγχάνει να έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα (και μερικά βιβλία) σε βαθμό που από μερικούς να θεωρούμε πρωτεργάτης αυτής της υπόθεσης μαζί με τον αείμνηστο Κρανιδιώτη. Για σύντομη περιγραφή βλ. http://www.ifestos.edu.gr/42.htm (ομιλία εις μνήμη Γιάννου Κρανιδιώτη δημοσιευμένη στις Εκδόσεις Σάκκουλα). Για το σχέδιο Αναν όντως πρόκειται για φασιστικό, στον βαθμό που παραβιάζει καθολικά τις Υψηλές Αρχές Διεθνούς Δικαίου, τις συμβάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καταστέλλει την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία και εγκαθιδρύει ένα ρατσιστικό καθεστώς έξωθεν ελεγχόμενο από ηγεμονικά κράτη. Παρακαλώ διαβάστε την Έκθεση Εμπειρογνωμόνων διεθνούς πάνελ (βρίσκεται ανηρτημένη σε πολλές γλώσσες στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/32.htm) στο οποίο συμμετείχα και αν διαφωνήσετε με αυτή την θέση να το συζητήσουμε. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι όσοι στην Ελλάδα και Κύπρο (για ποικίλους λόγους, βλ. http://www.ifestos.edu.gr/26.htm και http://www.ifestos.edu.gr/27.htm ) ενδεδυμένοι ακαδημαϊκούς μανδύες δημόσια παραπληροφορούσαν την ελληνική κοινή γνώμη λέγοντας τα αντίθετα. Τουλάχιστον θα μπορούσαν να ζητήσουν ένα «επιστημονικό συγνώμη».
Πέμπτον, για το επίμαχο ζήτημα της ιστοριογραφίας, δεν θα επεκταθώ και θα σας ζητήσω να διαβάσετε εκτενέστατα κείμενα στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/60.htm . Εκεί, θα δείτε ότι εγώ και πολλοί άλλοι δεν θέλουμε στρεβλή ιστορία αλλά ακριβή θεωρία σύμφωνα με τις οικουμενικά παραδεκτές θουκυδίδειες ιστοριογραφικές μεθόδους (αξιολογική ελευθερία, περιγραφική αλήθεια, ακριβής αποτύπωση της πραγματικότητας). Υποστηρίζουμε μάλιστα ότι οι αποδομητές ιστοριογράφοι κάνουν ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, στρεβλώνουν την ιστορία σύμφωνα με τα ιδεολογήματα που τους διακατέχουν ή σύμφωνα με πολιτικές εντολές πολιτικών και εξωπολιτικών διεθνοπολιτικών δρώντων όπως ο Σόρος). Το επίμαχο βιβλίο αυτό έκανε και αποτελεί καταστάλαγμα μιας ολόκληρης σχολής αποδομιστών. Οι αποδομιστές (βλ. ανάλυση στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/59.htm#Η_διαμάχη_για_τα_βιβλία_ιστορίας_και_οι_πανεπιστημιακοί_ ) είναι η τελευταία εκδοχή του αναρχισμού που καλύπτει όχι μόνο τις ενδοκρατικές αλλά και τις διακρατικές σχέσεις. Το γεγονός ότι πλημμυρίζουν τα δυτικά πανεπιστήμια προκαλώντας ποταμούς ανορθολογικών εισροών στις κοινωνίες των δυτικών κοινωνιών δεν είναι υποχρεωτικό να μην τους αποκαλύπτουμε επιστημονικά.
Τέλος, για τις θέσεις που δείχνουν τις νεοφιλελεύθερες αναφέρω ενδεικτικά την υποστήριξη των άνομων και καταχρηστικών επεμβάσεων των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, την υιοθέτηση του σχεδίου Αναν και την υιοθέτηση απόψεων περί δημοκρατίας και ειρήνης που περιπλέκουν παρά επιλύουν προβλήματα στις διακρατικές σχέσεις. Στο ζήτημα της ενοποιητικής διαδικασίας στην ΕΕ, επίσης, για όσους τουλάχιστον έχουν ενδιατρίψει στην θεωρία ολοκλήρωσης, οι θέσεις πολλών του κοσμοπολίτικου φάσματος που διαχέεται οριζόντια σ’ όλο το κομματικό φάσμα δείχνουν ότι υιοθετούν ακραίες λειτουργικές θέσεις που ελάχιστοι πλέον υποστηρίζουν και που θρέφουν το δημοκρατικό έλλειμμα.
Αν και σύντομα και συνοπτικά, ελπίζω να απάντησα μερικά από τα ερωτήματά σας.
Π.Ήφ.
Σεπτεμβρίου 28, 2007 at 7:35 πμ
Αναπαράγω εδώ ένα εύστοχο και περιεκτικό κείμενο του Στάθη από την ελευθεροτυπία όπου απαντά μερικά ερωτήματα που τέθηκαν πιο πάνω
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
http://www.enet.gr/online/online_print?id=85563424
Επίλογος για ένα βιβλίο
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/09/2007
Στάθης Δ. Σταυρόπουλος
Υπάρχει μια μικρή (που τείνει διαρκώς να μεγαλώνει) σέχτα αποδομητών ιστορικών στην Ελλάδα – όπως και σε όλες τις χώρες• ο μεταμοντερνισμός άλλωστε είναι μία απ’ τις επικρατούσες, παρ’ ότι σε φθίνουσα πλέον πορεία, στη Δύση σχολές σκέψης-ρεύματα.
Αριστερής κατά μέρος καταγωγής ο μεταμοντερνισμός, εύκολα προσαρμόσθηκε κατά το πλείστον στα φιλελεύθερα κελεύσματα και με ζέση άρχισε να καλύπτει, κι εν πολλοίς να εκφράζει, την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (όσον έχει ανάγκη αυτή η τελευταία από ιδεολογίες) και τις πρακτικές της Νέας Τάξης.
Υπ’ αυτήν την έννοια πολλοί απ’ τους αποδομητές βρέθηκαν απολογητές με παρεμβάσεις τους στον δημόσιο λόγο, ακόμα και των πολέμων που εξαπέλυσε ή υποδαύλισε ή δημιούργησε ο ιμπεριαλισμός τα τελευταία χρόνια, με κορυφαίους εκείνους επί την Σερβία και το Ιράκ.
Κ αθόλου μακρυά από τις εξουσίες, εθνικές και υπερεθνικές, οι αποδομητές συχνά αναλαμβάνουν «ανάθεση έργων», και στις τέχνες, και στα γράμματα, και στην επικοινωνιακή πολιτική, ξεπέφτοντας συχνά στο επίπεδο της προπαγάνδας, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες, κρατικές επιδιώξεις και διακρατικές σχέσεις.
Απότοκο ενός τέτοιου πλέγματος υπήρξε το δυσώνυμο βιβλίο της Ιστορίας για τη Στ’ Δημοτικού. Η «σύλληψή» του έγινε ύστερα από διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (Γιώργος Α. Παπανδρέου – Ισμαήλ Τζεμ), 4.ΙΙ.2000, ήτις προέβλεπε τη «συνεργασία των δύο χωρών στην παρουσίαση (sic) της ιστορίας (…) ιδιαίτερα στα σχολικά βιβλία» με στόχο «τη διόρθωση των ανακριβειών» (όπως, λόγου χάριν, η σφαγή της Σμύρνης). Ολον αυτό έγινε νόμος του κράτους (2929 του 2001) με τις υπογραφές των συναρμόδιων Υπουργών Γ. Παπανδρέου, Ε. Βενιζέλου, Π. Ευθυμίου και Δ. Ρέππα.
Ακολούθως, η συγγραφική ομάδα της κυρίας Ρεπούση ανέλαβε τη συγγραφή του έργου, το οποίον τελείωσε επί διακυβέρνησης της Ν.Δ. και επί Υπουργίας της κυρίας Γιαννάκου (Η οποία το υπερασπίσθηκε με αξιοθαύμαστο προσωπικό σθένος, άγριες θεσμικές παρεκτροπές, κουτοπονηριές, τακτικισμούς και φανατισμένο νεοφιλελεύθερο δογματισμό).
Τ ο εγχείρημα ήταν εξ αρχής υπονομευμένο. Αναγκασμένη να υποταχθεί σε πολιτικές εντολές και προτεραιότητες η επιστήμη, βρέθηκε σε δεύτερη μοίρα – με αποτέλεσμα πραγματολογικά και μεθοδολογικά λάθη, τα οποία διαπιστώθηκαν στην αρχή με έκπληξη και στη συνέχεια πανηγυρικώς από πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ των, και των οποίων λαθών ο αριθμός υπερέβαινε κάθε ιστορικό (και ανεκτό) προηγούμενο.
Ομως, το θλιβερό αυτό αποτέλεσμα αβάσταχτα επιβάρυναν οι ιδεοληψίες των αποδομητών. Η άποψη για «στρογγύλεμα» των τραγωδιών, ώστε να μην αναπαράγεται το «μίσος», οδήγησε σε κωμικοτραγικές διατυπώσεις, πασπαλισμένες με υστερικές μονομανίες φεμινιστικού τύπου που κατέληγαν να εξισώνουν τον Παπαδιαμάντη με κάποιαν Φερφερέν (σιγά μη συγκρατήσω το όνομα) και τον Καραϊσκάκη με τη σέλα του αλόγου του.
Τ ο βιβλίο κατάφερε να συγκεντρώσει στο σώμα του την αντιεπιστημονικότητα, τις ιδεοληπτικές μονομανίες, τη διαστρέβλωση, την ξηρή (αφόρητα ξηρή) αφήγηση και, κυρίως, το εξής ανακόλουθον: η δομή του (που θα μπορούσε να θεωρηθεί αρετή) αναφερόταν σε σπουδαστές κι όχι σε παιδιά του Δημοτικού.
Εντυπωσιακότερη όμως όλων αυτών υπήρξε η ρητορική των συγγραφέων του βιβλίου, οι οποίοι πέρασαν το… Γένος γενεές δεκατέσσερις. Με πρωτοφανή αλαζονεία. «Ψυχωσικοί», «νοικοκυρές», «σκοταδιστές», «αλευρομάγειροι», ήταν απ’ τους ηπιότερους χαρακτηρισμούς που υπέστη το 90% των Ελλήνων εν τέλει, οι οποίοι αίφνης βρέθηκαν να τσουβαλιάζονται όλοι αδιακρίτως σε οπαδούς του κ. Καρατζαφέρη, του κ. Χριστόδουλου κι άλλων Ελληναράδων, ταμπελισμένοι όλοι (οι Ελληνες) σε κατηγορίες «ελληνοπαραφρόνων», «αριστερών εθνικοφρόνων», «φαιοκόκκινων» κι άλλων συναφών παρόμοιων. Οποιος έβλεπε φως σε μια εφημερίδα, ανέβαινε κι έγραφε λίβελλον εναντίον τού «εθνικοπαράφρονος» της αρεσκείας του.
Ε ίναι χαρακτηριστικό του διαλόγου που φυσικά φούντωσε ότι οι αντιλέγοντες στο βιβλίο κατέφυγαν σε επιχειρήματα, πηγές και βιβλιογραφία, ενώ οι αμύντορες του βιβλίου σε ιδεολογικά αξιώματα, καθόλου βιβλιογραφία και χαρακτηρισμούς – σταλινικούς χαρακτηρισμούς. Α, και γενικεύσεις!
Είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικό ότι, ενώ ο διάλογος ξεκαθάριζε σιγά-σιγά και ένα προς ένα τα ζητούμενα αυτής της υπόθεσης (πολύ ευρύτερης εξάλλου απ’ το βιβλίο της Στ’ Δημοτικού), πολλοί απ’ τους υπερασπιστές του βιβλίου, χωρίς εις ουδέν να αντιπαρατίθενται ή να απαντούν, επανέφεραν τον διάλογο στην αφετηρία του. Με μονότονη (αλλά γκαιμπελική) επιμονή ξαναέλεγαν τα ίδια ή έβαζαν στο στόμα των αντιπάλων τους πράγματα που εκείνοι δεν έλεγαν, ώστε να τους απαντούν και εις κάτι.
Ετσι, ο διάλογος σύρθηκε επί μακρόν, σχετικώς άγονος. Οχυρωμένοι σε συνέδρια και πάνελ ημετέρων και καθόλου εναντίων, οι αμύντορες του βιβλίου πλημμύριζαν τον Τύπο με κείμενα – τα περισσότερα νηπιακού επιπέδου, όπως αν υπήρξε, φέρ’ ειπείν, το κρυφό σχολειό!! Το αυτονόητον, ότι και υπήρξε και δεν υπήρξε (αναλόγως της επαρχίας και της περιόδου κατά την Τουρκοκρατία), πήγε περίπατο από μια λογική που επικαλείται μεν τον ορθό λόγο, αλλά σκέφτεται στερεοτυπικά με το πιο σκοταδιστικό αποτέλεσμα (Επί παραδείγματι: τέτοιον εξωραϊσμό των Οθωμανών αποστρέφεται, και καλά κάνει, ακόμα και η τουρκική ιστοριογραφία).
Ομως, παρ’ ότι μια σέχτα, οι μεταμοντερνιστές («αναθεωρητές» κατά το λεγόμενον) ιστορικοί, η φασαρία που κατάφεραν να κάνουν είναι εντυπωσιακή – ένας όγκος δημοσιευμάτων στον Τύπο, απολύτως ανακόλουθος με το 90% των Ελλήνων, φάνηκε ισχυρότερος στις εντυπώσεις απ’ τον όποιον αντίλογο. Μια «μαγική εικόνα» στην οποία δείχνει έτοιμος να υποτάσσεται ο Τύπος (μάλιστα ο κεντρικός) και διαθέσιμος να την αναπαραγάγει. Γιατί;
Ε ίναι φανερό ότι στην υπόθεση αυτή συγκρούσθηκαν δύο διαφορετικά ρεύματα στην ελληνική κοινωνία, που όμως διατρέχουν όλα τα κόμματα. Η έννοια του έθνους κατά τον πολιτικό της προσδιορισμό (και συνεπώς κατά την εξέλιξή της στην ιστορική διάρκεια), του πατριωτισμού, του διεθνισμού, των τάξεων, της λαϊκής παράδοσης, της μυθολογίας, της αυτογνωσίας, του εθνικισμού, του κοσμοπολιτισμού, του αυτοπροσδιορισμού, του ρατσισμού, των μειονοτήτων, της καταγωγικότητας, ετέθησαν στο τραπέζι και συγκρούσθηκαν μεταξύ τους, είτε με τις παρεκβάσεις τους και τις αλλοιώσεις, αναλόγως της μεταχείρισής των απ’ τους διαλεγόμενους. Το κόλπο, ας πούμε, της σύγχυσης μεταξύ «εθνικού» και «εθνικιστικού», «διεθνιστικού» και «κοσμοπολίτικου» έδωσε και πήρε. Το ίδιο και οι αφορισμοί («ασυνέχεια του έθνους» άνευ αποδείξεως του γεγονότος) ή τα κλισέ όπως: «εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό» – τρίχες! Αληθινό είναι ό,τι μπορεί να αποδειχθεί και συνεπώς χρήσιμο στο έθνος και τον λαό ό,τι μπορεί να του αποδειχθεί επίσης, ώστε να το αποδεχθεί.
Ομως, η μεταμοντερνική άποψη ότι ο καθένας έχει ή δικαιούται να έχει την αλήθεια του (καθώς εκφράστηκε και από την κυρία Ρεπούση: «η αλήθεια των άλλων»), άνετα μπορεί να οδηγήσει στο σβήσιμο του Ολοκαυτώματος ή της Γενοκτονίας των Αρμενίων, όσον και σε όλον αυτόν τον κοπετό μπουρδολογίας κι αμετροέπειας που χαρακτήρισε πολύν απ’ τον λόγο σε αυτόν τον διάλογο.
Τ ο θέμα δεν τελείωσε. Απλώς οι αποδομητές έκαναν ένα λάθος σε αυτήν την ιστορία, πιθανόν μοιραίο, αλλά θα συνεχίσουν, διότι η πολιτική που τους έχει καλέσει υπό τα όπλα συνεχίζεται.
Παρ’ ότι σέχτα, έχουν την ομοθυμαδόν υποστήριξη «εκσυγχρονιστών» και «μεταρρυθμιστών», όλων των νεοφιλελεύθερων δηλαδή στα δύο μεγάλα κόμματα, καθώς κι ορισμένων αριστερών, που βλέπουν το δένδρο (Χριστόδουλος) και δεν βλέπουν το δάσος (Σόρος). Μάλιστα, αυτοί οι τελευταίοι φαίνεται να τραβάνε ένα ζόρι ανεξήγητο. Εφθασαν να κατηγορούν αριστερούς συντρόφους τους ότι… λογοκρίνουν την… εξουσία ή ότι συμπλέουν με το ΛΑΟΣ. Ευκολίες ούτε καν σταλινικές! Πολύ υποδεέστερες. Ταυτοχρόνως, η σέχτα αυτή διαθέτει ιδιαιτέρως ισχυρή επιρροή στον Τύπο, παρά το κόστος που, κατά τη γνώμη μου, προκύπτει για τις εφημερίδες με τα παιδαριώδη τους κείμενα – άκρως αντιληπτά ως τέτοια απ’ τους αναγνώστες.
Επίσης, ιδιαίτερη ισχύ έχει η ομάδα αυτή στα ΑΕΙ, όπου λύνει και δένει: καριέρες, προσωπικές σχέσεις, διαχείριση προγραμμάτων, επιδοτήσεων και συντεχνιακών καθιερώσεων. Προς τούτο, άλλοι τρομοκρατούμενοι κι άλλοι ιδιοτελείς, προσθέτουν, πλην Λακεδαιμονίων, εαυτούς στην όλη απαξία που κατέστησε κυρίαρχη στα ΑΕΙ κυρίως το ΠΑΣΟΚ (με τη Ν.Δ. ασμένως να ακολουθεί κατά πόδας, ώσπου να τα διαλύσει τελείως).
Τ έλος, αν η διαφορά ανάμεσα στις εφημερίδες και την τηλεόραση είναι η υψηλή ποιότητα που αναμένεται σε κείμενα, τουλάχιστον για τα κρίσιμα θέματα (ώστε να έχει για εμάς και κάποιο νόημα η επιδίωξη της αναγνωσιμότητας) σε αυτήν την υπόθεση αποτύχαμε. Λίγα ήταν τα κείμενα που κατέφυγαν στις πηγές ή περιέγραψαν με ειλικρίνεια τις πολιτικές και ιδεολογικές τους συντεταγμένες. Περίσσεψαν η αμάθεια, η επανάληψή της κατά κόρον – αφόρητα, οι ιδεοληψίες και οι ιταμοί χαρακτηρισμοί.
Εν κατακλείδι, επιτρέψτε μου μιαν παρατήρηση: πρέπει να γίνουμε πιο αυστηροί. Οσον αυστηροί είμαστε με τους εαυτούς μας πρέπει να γίνουμε και με τους άλλους. Και, κυρίως, οι αναγνώστες μαζί μας. Οταν γράφουμε μπούρδες, πρέπει να ελεγχόμεθα από εσάς. Εχει παρακρατήσει αυτή η φλουφλιά τής «αλήθειας του καθενός», δηλαδή του γενικευμένου ψεύδους…
ΣΤΑΘΗΣ Δ. Σταυρόπουλος
Σεπτεμβρίου 29, 2007 at 4:17 μμ
Νομίζω ότι έχετε δώσει το στίγμα του εκλογικού αποτελέσματος. Δε σχολιάσατε όμως τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των εκλεγέντων βουλευτών των κομμάτων. Νομίζω ότι η κοινωνία έχει πάρει μια συντηρητική στροφή και η αριστερά παρ όλη την άνοδό της έπιασε το μέγιστό της. Καταδείχθηκε περίτρανα ότι υπάρχει μια μικρή μειοψηφία που επιδιώκει δια της μεθόδου της καθέτου εφορμήσεως να αποδομήσει την κοινωνία και η κοινωνία οφείλει να προστατευτεί. Είναι απαράδεκτο οι μειοψηφίες των 10% να επιβάλλουν τη βούλησή τους στο υπόλοιπο 90%.
Σεπτεμβρίου 29, 2007 at 5:33 μμ
Για Εξάκτινο. Εκτός από μερικούς που γνωρίζω προσωπικά ελάχιστα μπορώ να πω για τους βουλευτές. Ο καθείς μπορεί να κρίνει βλέποντάς τους καθημερινά. Συντηρητικά και προοδευτικά είναι για εμένα επίπλαστες έννοιες. Βασικά είναι ιδεολογικές κατασκευές που τους τελευταίους αιώνες αποπροσανατόλισαν τις κοινωνίες από ένα πραγματικό συλλογικό κατ’ αλήθειαν βίο που θα τους επέτρεπε να σμιλεύουν ελεύθεροι και απερίσπαστοι τα οικεία συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης. Δηλαδή, δομές κοινωνικής δικαιοσύνης που οι ίδιοι θα αποφασίζουν και που θα είναι συμβατές με την κοσμοθεωρητική και ηθική ετερότητά τους. οι αποδομηστές στους οποίους αναφέρεστε αυτή την ετερότητα υπονομεύουν. Για την τελευταία μου ανάλυση επί του θέματος βλ. http://www.ifestos.edu.gr/67.htm
Σεπτεμβρίου 30, 2007 at 6:58 μμ
Επανέρχομαι για το σχέδιο Αναν (και στο σχετικό ερώτημα του κ Θέμη Λαζαρίδη). Εκτός του ότι στις ιστοσελίδες μου http://www.ifestos.edu.gr kai http://www.ifestosedu.gr θα βρείτε δεκάδες άρθρα και δοκίμια για το θέμα αυτό (μεταξύ των οποίων η σημαντικότερη είναι η έκθεση εμπειρογνωμόνων για μια ευρωπαϊκή λύση του κυπριακού (http://www.ifestos.edu.gr/32.htm), θα ήθελα να τονίσω ότι αποτελεί φασισμό: η καταστολή της δημοκρατίας, η καταστολή της λαϊκής κυριαρχίας, η καταστολή της συλλογίκής ελευθερίας (εθνικής ανεξαρτησίας) με αποικιοκρατικές δήθεν εγγυήσεις, η παρουσία πέντε στρατών σε ένα κυρίαρχο κράτος, η αποικιοκρατική διατήρηση βάσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε ένα ανεξάρτητο κράτος και οι απειλές αξιωματούχων δυτικών κρατών συμπεριλαμβανομένων πληρωμένων επιστημονικά μεταμφιεσμένων εγκαθέτων τους στα ενδιαφερόμενα κράτη. Αν αυτή δεν είναι μια ακριβής οριοθέτηση του φασισμού στις διεθνείς σχέσεις και στα πολιτειακά συστήματα τότε ευχαρίστως να συζητήσουμε τι άλλο είναι φασισμός.
Οκτωβρίου 27, 2007 at 6:50 πμ
Αναρτημένο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/58.htm
27.10.2007. Κληρίδης, Σημίτης, Μητσοτάκης, Κουλουμπής
Γιώργος Βασιλείου, Γλαύκος Κληρίδης, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κώστας Σημίτης και ο πρώην αξιωματούχος του Αμερικανικού Πενταγώνου Θοδωρής Κουλουμπής μπορούν κάλλιστα να θεωρηθούν οι πολιτικοί νεκροθάφτες της επιλύσεως του κυπριακού, μιας και με τον ένα ή άλλο τρόπο συνέπραξαν στον ενταφιασμό της ευρωπαϊκής προοπτικής της Κύπρου. Δεν θα αναλύσω εδώ το θέμα και κανείς μπορεί να ανατρέξει σε προγενέστερα βιβλία και άρθρα μου για το θέμα αυτό. Ιδιαίτερα στο κείμενό μου εις μνήμη Γιάννου Κρανιδιώτη (http://www.ifestos.edu.gr/42.htm). Σημειώνω μόνο τα εξής: Πρώτον, ο Γιώργος Βασιλείου επί πολλά έτη αρνήθηκε να υποβάλει αίτηση ένταξης επειδή όπως ο ίδιος έλεγε ήθελε να βρει λύση που να ανταποκρίνεται στα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας. Οι νεοκύπριοι που τον περιέβαλλαν και η η νομιμοποίηση που τους έδωσε είναι η ρίζα πολλών ύστερων ηθικοπολιτικών εκτροχιασμών. Όσον αφορά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, κανείς μπορεί να αναλογιστεί την δημοσιογραφική διάσκεψη δίπλα στον κ Βασιλείου στην τότε επίσκεψή του στην Κύπρο (έγραψα τότε και σχετικό άρθρο στην Καθημερινή) αντί να μιλά για ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ προδίκασε την ένταξη μιας ομόσπονδης Κύπρου, κατά κάποιον τρόπο προαναγγέλλοντας, έτσι, δέκα χρόνια πριν το σχέδιο Αναν και τις μεθοδεύσεις που το συνόδευσαν, την πλεκτάνη Αναν. Δεύτερον, Οι Γλαύκος Κληρίδης-Κώστας Σημίτης και τα επιτελεία τους, όταν αναπόδραστα -τους λόγους που θα γινόταν αυτό τους είχα εξηγήσει σε δεκάδες επιφυλλίδες της περιόδου 1983-91 και στο σχετικό μου βιβλίο το 1992 – η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της ΕΕ αρχές της δεκαετίας του 2000, αντί μιας ισότιμης ένταξης δέχτηκαν το σχέδιο Αναν μέσω του οποίου κατά την γνωστή έκφραση του αμερικανικού αξιωματούχου επιχείρησαν να δώσουν την Κύπρο στην Τουρκία για να κατευνάσουν συγκυριακά την Άγκυρα. Τρίτον, ο Θοδωρής Κουλουμπής είναι ο αρχιερέας της καταβαράθρωσης της ευρωπαϊκής πολιτικής της Κύπρου και ενδεχομένως να είναι ο μεγαλύτερος υπεύθυνος για το μάλλον σίγουρο πλέον γεγονός καταστροφής της Κύπρου. Δημιούργησε το γνωστό ίδρυμα που χρηματοδοτείται ποικιλοτρόπως και τόσο αυτός όσο και μεγάλος αριθμός νέων που επιστράτευσε στην διαδικασία προτάσεων πολιτικής (που εκ της φύσεώς τους είναι όχι επιστημονικά κείμενα αλλά προπαγανδιστικές θέσεις), καταγεγραμμένα (scripta manent, έλεγαν οι Ρωμαίοι) ευθύνεται για τα εξής: 1) Όλως περιέργως, αυτός και η ιδρυματική του παρέα στράφηκαν με ιδιάζοντα φανατισμό κατά της υποβολής αίτησης ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ (το δικό μου βιβλίο το 1992 γράφτηκε για να αντικρούσει τις απίστευτες “επιστημονικές” αθλιότητες του αντίστοιχου βιβλίου του ΕΛΙΑΜΕΠ). 2) Όλως περιέργως αυτός και η παρέα του έγραψαν αναρίθμητα κείμενα κατά της αμυντικής ενίσχυσης της Κύπρου και πλήθος αρνητικών σχολίων για την παράλληλη ανάλυση του υπογράφοντος και του Θανάση Πλατιά για να εξηγήσουμε το πως θα συνέβαλλε σε ειρηνική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών μια αποτελεσματική ενίσχυση της Ελληνικής Αποτρεπτικής Στρατηγικής. 3) Όλως περιέργως αυτός και η παρέα του άρχισαν να προπαγανδίζουν το σχέδιο Αναν …. πριν καν δημοσιοποιηθεί. 4) Όλως περιέργως αυτός και η παρέα του άρχισε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία στήριξης του φασιστοειδούς σχεδίου που πρότειναν οι νεοαποικιοκράτες υπάλληλοι της βρετανικής διπλωματίας – χέρι χέρι με πλήθος πολιτικά ανεύθυνων και ανεξέλεγκτων “αλητών” (με την αρχαιοελληνική έννοια) των διεθνοπολιτικών καταγωγίων (διεθνοπολιτικά ΜΚΟ τα λένε-http://www.ifestos.edu.gr/30.htm). 5) Όλως περιέργως η κεκτημένη ταχύτητά τους (και ίσως τα επενδυμένα συμφέροντα σε αυτή την υπόθεση) τους εξέθεσε ακόμη περισσότερο αφού ακόμη και μετά την λαϊκή ετυμηγορία του ΟΧΙ τον Απρίλιο του 2004 συνδιοργάνωναν συναντήσεις στήριξης του σχεδίου Αναν (για παράδειγμα με το ICG, δηλαδή μια από τις πολλές κακόφημες ομάδες των διεθνοπολιτικών καταγωγίων που συνστρατεύουν συνταξιούχους πολιτικούς, πράκτορες διαφόρων υπηρεσιών, τσιράκια του διεθνοαπατεώνα Σόρος, ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένους προπαγανδιστές et al). 6) Όταν μετά από πολλές προσπάθειες διεθνές πάνελ επιστημόνων δημοσίευσαν εμπεριστατωμένη, θεμελιωμένη, τεκμηριωμένη και σαρωτική κριτική για το σχέδιο Αναν -βλ. http://www.ifestos.edu.gr/32.htm – δεν είχαν το θάρρος είτε να απολογηθούν για το τρομερό σφάλμα υποστήριξης του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν είτε έπιστημονικής του αντίκρουσης. 7) Τέλος αλλά όχι το τελευταίο!!! συναντούμε το ίδιο σύστημα ιδεών και ανθρώπων πίσω από την ύστερη προσπάθεια υπονόμευσης-αποδόμησης της ελληνικής ιστορικής μνήμης (βλ. ιδ. το http://www.ifestos.edu.gr/59.htm – κριτικοί κονστρουκτιβιστές). Πιστώνω πάντως με πολύ τόλμη του δράστες της αποτυχίας επίλυσης του κυπριακού με εκμετάλλευση της ευρωπαϊκής προοπτικής, για να μπορέσουν στο κέντρο της Αθήνας να αναμασήσουν τα ίδια λάθη και τις ίδιες εξτρεμιστικές ιδέες. Χρεώνω βεβαίως και στην αθηναϊκή κοινωνία το γεγονός πως ελάχιστοι πλέον έλεγχοι και εξισορροπήσεις γίνονται. Ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει, όποτε θέλει και χωρίς κόστος ή αναλυτική μνήμη.
Για όλα αυτά από καιρό ετοιμάζω εκτενή δημοσίευση. Την καλογράφω και την διανθίζω δεόντως. Δεν βιάζομαι εξάλλου, καθότι ολοένα και περισσότερο εκτίθενται οι δράστες, κάτι που με διευκολύνει να τους συμπεριλάβω-περιλάβω καλύτερα. Τον Υψηλότατο Κύριο του Ελιαμέπ, εξάλλου, ο οποίος στο παρελθόν πληστάκις με έλουσε με ανάρμοστους-αντιδεοντολογικούς χαρακτηρισμούς, δολοφονικούς του επιστημονικού μου χαρακτήρα, ήδη του υποσχέθηκα ότι, μέσα από τα γραπτά και τον δύο μας, η αναμέτρησή μας θα συνεχιστεί ακόμη και μετά θάνατο. Στην πλάστιγγα της ακαδημαϊκής τιμής μπαίνουν τα γραπτά όλων μας: Στον ένα δίσκο μπαίνουν αξιολογικά ελεύθερες θεωρήσεις που αντλούν από καλή θεωρία προκαλώντας πολιτικό ορθολογισμό ηθικοπρακτικά-κοινωνικά ωφέλιμο και συμβατό με την ανθρώπινη ελευθερία. Στον άλλο δίσκο μπαίνει προπαγάνδα, φασιστοειδείς-ανελεύθερες ιδέες, αθλιότητες αδιαφανών διεθνοπολιτικών «αλητών», ασυναρτησίες, θεωρήματα, ιδεολογήματα και άλλα πνευματικά σκουπίδια που αποπροσανατολίζουν και παγιδεύουν τις κοινωνίες. Το ζήτημα που τίθεται για κάθε ακαδημαϊκό (πρέπει να) είναι να φροντίζει να μην έχει πολλά ή να μην έχει καθόλου κείμενα στον δεύτερο δίσκο. Αυτό μετράει και τίποτα άλλο.
Π.Ήφαιστος-P.Ifestos
info@ifestosedu.gr, http://www.ifestos.edu.gr – http://www.ifestosedu.gr – http://www.ifestos.wordpress.com
Νοεμβρίου 1, 2007 at 11:20 πμ
1.11.2007. Κληρίδης, Σημίτης, Μητσοτάκης, Κουλουμπής (2)
αναρτημένο και στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/58.htm – Αναλύσεις 2007
Για το προηγούμενο σημείωμά μου 27.10.2007 πήρα πολλά μηνύματα, θετικά στο σύνολό τους, εκτός από ένα. Κάποιος λοιπόν διερωτήθηκε για την οξύτητα των επιχειρημάτων και κατά πόσο μια πιο ήπια ανταλλαγή επιχειρημάτων είναι πιο ενδεδειγμένη. Θα μπορούσα να αντιτάξω χιλιάδες επιχειρήματα, κάτι που θα κάνω, όπως υποσχέθηκα, σε εύθετο χρόνο. Περιορίζομαι στα εξής:
Πρώτον, σε αντίθεση με ύβρεις, ύπουλους χαρακτηρισμούς, δολοφονίες χαρακτήρα και παραπλανητικές παραπομπές (έχω ένα μεγάλο κιβώτιο με κείμενα αυτού του είδους κατά του υπογράφοντος και μερικών άλλων συναδέλφων μου) οι δικές μου θέσεις μπορεί να περιέχουν επιχειρήματα που χαρακτηρίζονται από αιχμηρότητα και διεισδυτικότητα (αναμφίβολα ενοχλητική) αλλά ΠΟΤΕ ΥΒΡΕΙΣ. Κάποτε προκάλεσα ένα υπερφίαλο συνάδελφο νομικό διεθνολόγο (τώρα μακαρίτη) που έγραψε ολοσέλιδο κατάπτυστο κείμενο εναντίον μου στην Ελευθεροτυπία, να μου προσκομίσει έστω και μια φράση μου σε οποιοδήποτε κείμενό μου με την οποία να ύβριζα κάποιον, έστω και έμμεσα. Ασφαλώς και δεν μου προσκόμισε κάτι γιατί δεν υπάρχει. Απορρίπτω μετά βδελυγμίας, λοιπόν, αντιστροφές ρόλων και στάσεων που μόνο γκαίμπελς του πνεύματος μπορεί να κάνουν. Ούτε και δέχομαι να εξομοιώνονται αμιγώς ακαδημαϊκές αντιλήψεις του ρόλου μου με τις αντίστοιχες αντιλήψεις επιστημονικά μεταμφιεσμένων παρείσακτων του κοινωνικοπολιτικά και επιστημονικά ανεξέλεγκτου διεθνοπολιτικού περίγυρου.
Δεύτερον, οι νύξεις στο σημείωμα όπως και σε πολλά βιβλία μου, δεν απευθύνονται (κατά) των νεότερων και νεοεισερχόμενων στελεχών των πολιτικών επιστημών και των διεθνών σχέσεων. Αν και πολλοί από αυτούς τους νέους επιστήμονες ήδη βυθίστηκαν στο τέλμα με διεθνοπολιτικές επιστρατεύσεις, ταυτίσεις και χρηματοδοτήσεις που εξ ορισμού διαφθείρουν τον επιστημονικό στοχασμό, εγώ ως αρχαιότερο στέλεχος τους αντιμετωπίζω με μεγαλοψυχία, κατανόηση για τις καταναγκαστικές σειρήνες που τους παγιδεύουν, ακόμη και για καμιά φορά ασυγχώρητους συμβιβασμούς (όπως νέος επιστήμονας που γράφοντας αθλιότητες για το μακεδονικό μου εξομολογήθηκε πως περίπου εξαναγκάστηκε – εγώ του είπα δεν υπάρχει πρόβλημα αν αφήνοντας πίσω την μαζοχιστική(;) ανθελληνική προπαγάνδα επανέλθει με επιστημονικά βάσιμο και αξιολογικά ουδέτερο κείμενο το οποίο θα εξετάζει το ζήτημα των αναθεωρητικών συμπεριφορών στα Βαλκάνια τις δύο τελευταίες δεκαετίες -κανένα πρόβλημα, του είπα, αν αποδειχθεί ότι η Ελλάδα είναι αναθεωρητικό κράτος και ότι απορρίπτει την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών). Αυτό που πάντα λέω σε αυτούς τους νέους επιστήμονες είναι σταθερό και δεδομένο: Επιστρέψτε στον σωστό δρόμο της ασκητικής και αξιολογικά ελεύθερης επιστημονικής ανάλυσης που δεν έχει εθνικό, ιδεολογικό ή συμμαχικό χρώμα. Φτύστε τις ποικιλόμορφες “σορικές” χρηματοδοτήσεις που διαφθείρουν τον στοχασμό σας και σας οδηγεί στην πνευματική και ηθική καταστροφή σας και στην ταύτισή σας με ανελεύθερες και φασιστοειδείς στάσεις και συμπεριφορές (το σχέδιο Αναν είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση). Επομένως, ας κάνουμε διάκριση μεταξύ των νεοεισερχόμενων επιστημόνων προς τους οποίους ως αρχαιότερος ακαδημαϊκός έχω χρέος να τείνω σανίδα πνευματικής σωτηρίας και των ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένων προπαγανδιστών των διεθνοπολιτικών παρασκηνίων που σας διαβεβαιώνω είναι διεθνές και όχι ελληνικό φαινόμενο.
Τρίτον, και συνέχεια του τελευταίου σημείου, αν διαβάσετε την (όντως κουραστική για τους μη ενδιαφερόμενους) μονογραφία μου Οι διεθνείς σχέσεις ως αντικείμενο επιστημονικής μελέτης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, θα πειστείτε ότι οι διεθνείς σχέσεις αν και είναι προικισμένες με επιστημονικό κεκτημένο (Θουκυδίδης, Μακιαβέλι, Carr, Morgenthau, Aron, Waltz, Gilpin, Κονδύλης et al.) είναι εν τούτοις καταπλημμυρισμένη από βουνά ευτελών προπαγανδιστικών σκουπιδιών. Ο λόγος είναι απλός: Λόγω του κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτου χαρακτήρα των διακρατικών ανακατανομών ισχύος και συμφερόντων, είναι αναμενόμενο και αναπόδραστο οι μυστικές υπηρεσίες των μεγάλων δυνάμεων να βλέπουν την επιστημονική μελέτη των διεθνών σχέσεων ως εργαλείο των συμφερόντων τους. Έτσι, αναμενόμενα αν όχι αναπόδραστα επιστρατεύουν ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες προπαγανδιστικές αναλύσεις (που αποκτούν έτσι στα όμματα των μη υποψιασμένων μια εγκυρότητα που είναι εν τούτοις κίβδηλη). Σε άλλο σημείο εδώ ανέλυσα την στρατηγική μαλακής ισχύος των ΗΠΑ που αποτελεί και την πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Ερωτώ λοιπόν: Μια χώρα όπως η Ελλάδα με ελάχιστους σπάνιους πόρους έχει την πολυτέλεια να δεσμεύει το ανθρώπινο δυναμικό της σε ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες προπαγάνδες που όχι μόνο στρέφονται κατά των εθνικών της συμφερόντων και της ελευθερίας των πολιτών της αλλά επιπλέον δυναμιτίζουν τις διακρατικές σχέσεις της περιφέρειές της; Δεν πρέπει αυτοί οι σπάνιοι πόροι να εξορθολογίζονται με το να διατίθενται σε καλά οργανωμένα Τμήματα Διεθνών Σχέσεων, σε ακαδημαϊκούς χωρίς εξωγενείς εισροές που διαφθείρουν τον στοχασμό τους και σε επιστημονικά πεδία που ερμηνεύουν σωστά και όχι στρεβλά το διεθνές σύστημα! Δεν είναι χρέος μας να σκεφτούμε την πνευματική υγεία των χιλιάδων φοιτητών που ανυποψίαστοι συρρέουν στα Τμήματα Ιστορίας, πολιτικής επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων κτλ, εάν το κεφάλι τους μετατρέπεται σε τενεκέ πνευματικών σκουπιδιών;
Τέταρτον, με νόημα δηλώνω τα εξής: αν έπαιρνα αργύρια μεταμφιεσμένων (υπό μορφή ιδρυμάτων ή ινστιτούτων) αμερικανικών, ρωσικών ή κινέζικων υπηρεσιών ή αργύρια “αγαθοεργών” χορηγιών σορικών κερδοσκοπικών κονδυλίων για να προπαγανδίσω το φασιστοειδές σχέδιο Αναν ή για να αποδομήσω την ιστορία των Βαλκανίων δεν θα βάραινε μόνο η τσέπη μου αλλά και η συνείδησή μου. Καμιά αντίρρηση μήπως; Εδώ που καταντήσαμε δεν αποκλείω να υπάρχουν και αντιρρήσεις, δηλαδή να θεωρείται η ανωμαλία ομαλότητα και η ομαλότητα ανωμαλία.
Πέμπτον, τα πιο πάνω αυτονόητα δεν στρέφονται κατά της “πολυφωνίας”, του “πλουραλισμού ιδεών”, της “ακαδημαϊκής ελευθερίας” κτλ. Αντιθέτως: σκοπός είναι να περιφρουρηθούν από αυτό που τα διαφθείρει: Επιστημονικές στάσεις versus προπαγάνδα / ασκητική επιστημονική έρευνα επί των στοιχειωδών και ουσιαστικών versus αναμασήματα ιδεολογημάτων και θεωρημάτων / υπαρκτά γνωστικά πεδία versus φανταστικές θέσεις του είδους “ο γάιδαρος έχει φτερά και πετάει επειδή ο Σόρος αυτό θέλει και όσοι δεν το βλέπετε είσαστε στραβοί” / αξιολογικά ελεύθερες θεωρήσεις versus στρατευμένες ιδεολογικοπολιτικές εκλογικεύσεις υπέρ φασιστικών, ανελεύθερων και αντικοινωνικών επιλογών / θεωρήσεις εμπεδωμένες και καθαγιασμένες στην έννοια της ελευθερίας versus φιλοηγεμονικές ασυναρτησίες που θρέφουν τα αίτια πολέμου / περιγραφική ανάλυση των αιτιών πολέμου versus ύπουλες-ψευδείς εκλογικεύσεις του είδους “τέλος της ιστορίας”, έφθασε η εποχή των (αμερικανικών) “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, υπάρχει “αναγκαιότητα” μιας “αγαθοεργούς ηγεμονίας” έστω και αν αυτό στρεβλώνει τις κατακτήσεις πολιτικού πολιτισμού των θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου, κτλ. Είναι ένα πράγμα για παράδειγμα ο πλουραλισμός ιδεών σε μια συζήτηση υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών και άλλο αντιπαράθεση ιδεολογημάτων και ασυναρτησίες περί ανέμων και υδάτων. Όσο και αν αφελείς, συνειδητοί προπαγανδιστές και παγιδευμένοι θολώνουν το μυαλό μας με πνευματικά σκουπίδια που διοχετεύει στην κοινωνία το σύστημα της ξένης εξάρτησης, στην πιο πάνω “αντιπαράθεση” αντιτίθενται αλήθεια και ψεύδος και άσπρο και μαύρο. Από την μια πλευρά είναι οι ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες προπαγάνδες αγράμματων και πολιτικά στρατευμένων που προκαλούν ποταμούς πνευματικού και πολιτικού ανορθολογισμού και από την άλλη πλευρά είναι συνειδητοί και ασκητικοί επιστήμονες που τους λένε “αφήστε μας ήσυχους να υπηρετήσουμε το λειτούργημά μας και μην διαφθείρεται το μυαλό ανυποψίαστων 18αρηδων.
Η περιφρούρηση μιας τόσο ευάλωτης επιστήμης όπως οι διεθνείς σχέσεις από τους κινδύνους της πνευματικής διαφθοράς μέσω ευτελών ηγεμονικών συμφερόντων ή ασυνάρτητων και φαντασιόπληκτων ιδεολογημάτων είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, μιας και πολλά μέλη της κοινωνίας και της πολιτικής ηγεσίας δυστυχώς εντυπωσιάζονται από ακαδημαϊκούς τίτλους για τους οποίους την αλήθεια γνωρίζουμε όσοι παροικούμε την πανεπιστημιακή Ιερουσαλήμ. Αγγίζει επίσης άμεσα και ζωτικά ζητήματα που αφορούν επιλογές στο εσωτερικό του ασύλου της ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας όπου η “επιστημονική κρίση” ορθώς βρίσκεται στο απυρόβλητο των κοινωνικών και ποινικών ελέγχων. Η στοχαστική διαφθορά αυτού του ασύλου λόγω εξω-ακαδημαϊκών εισροών δεν είναι μόνο ζήτημα ορθολογιστικής και σύννομης χρήσης των σπάνιων πόρων που η κοινωνία δεσμεύει για την πανεπιστημιακή μόρφωση. Είναι επίσης ζήτημα πνευματικής ζωής ή θανάτου για τους φοιτητές που ανυποψίαστα προσέρχονται να καταρτιστούν επιστημονικά. Το πνεύμα και το γράμμα του “νόμου” απαιτεί η ακαδημαϊκή κρίση εντός του ακαδημαϊκού ασύλου να είναι απαλλαγμένη υποκειμενικών προσωπικών κριτηρίων, εξω-ακαδημαϊκών χρηματοδοτήσεων, πολιτικών-κομματικών κριτηρίων, συμμαχικών κριτηρίων, εθνικών κριτηρίων, ιδεολογικών κριτηρίων ή διεθνοπολιτικών “σορικών” χρηματοδοτήσεων. Σε τελευταία ανάλυση, λόγω ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας, αν ένα Πανεπιστημιακό Τμήμα αλωθεί από “πνευματικούς βρυκόλακες” των κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτων διεθνοπολιτικών παρασκηνίων έχει πλέον την δυνατότητα να αυτοτροφοδοτείται και να αυτοαναπαράγεται επ’ άπειρον. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, επιμένω, αν τελικά, ένα μεγάλο πλήθος αγράμματων και ή στρατευμένων και προπαγανδιστών και ή παγιδευμένων δημοσιοποιεί ή διδάσκει θέσεις και απόψεις που αν και καμιά ουσιαστική σχέση δεν έχουν με επιστημονικά βάσιμες θεωρήσεις είναι εν τούτοις μεταμφιεσμένες με ακαδημαϊκούς μανδύες και επιστημονικά κίβδηλη αξιοπιστία. Δεν ενδιαφέρουν αυτά την κοινωνία που δεσμεύει σπάνιους πόρους ή τους φοιτητές που παγιδεύονται στην πιο γόνιμη φάση της ζωής τους;
(Για τον αποστολέα του μηνύματος). Όσο για ζήτημα των θέσεων Μητσοτάκη, Σημίτη, Κουλουμπή, καλύτερα να είσαστε πιο πληροφορημένος όταν μιλάτε για τόσο σοβαρά ζητήματα: Διαβάστε τις εκατοντάδες επιφυλλίδες μου, δοκίμια, άρθρα και ένα βιβλίο (σε απάντηση αντίστοιχου βιβλίου του ΕΛΙΑΜΕΠ) από το 1983 μέχρι σήμερα, διερευνείστε τα επιχειρήματα που λέγονταν, αναζητείστε, αντιθέσεις, αντιφάσεις και ντροπιαστικά πισωγυρίσματα, μελετείστε την εμπεριστατωμένη έκθεση εμπειρογνωμόνων για την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα σε συνάρτηση (και) με το σχέδιο Αναν, αναζητείστε έστω και μια απάντηση σε αυτή την έκθεση των δραστών ντροπιαστικών “ακαδημαϊκών” θέσεων για το φασιστοειδές αυτό σχέδιο, αναζητείστε έστω και ένα συγνώμη των δραστών ντροπιαστικών “αναλύσεων” υπέρ καταστολής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπέρ καταστολής της ελευθερίας, υπέρ καταστολής της δημοκρατίας και υπέρ ακύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας, αναζητείστε ψευτο-επιστημονικές αλλά ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένες “ιστορικές μελέτες” ότι οι κύπριοι φταίνε στο κυπριακό και ότι η καταστολή των διεθνοφασιστών αποικιοκρατών στην Κύπρο ήταν πολιτική … προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κτλ. κτλ. Είναι γνωστό αγαπητέ φίλε πως αυτά είναι πρωτόγνωρα στην ιστορία των ανθρώπων. Ευτυχώς όμως πάντοτε υπάρχει και αντίσταση και εξισορρόπησή τους. Η ζωή συνεχίζεται και όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να καταστεί κανόνας επιστημονικής και κοινωνικής συμπεριφοράς το “anything goes”. Αυτά για σήμερα.
Δεκεμβρίου 30, 2007 at 10:18 μμ
Τα μπλοκς έχουν γίνει μάστιγα όταν ο καθείς μπορεί να γράφει ότι θέλει χωρίς ποτέ να ελέγχει την αξιοπιστία των πληροφοριών και των σχολίων. Για την περίφημη υπόθεση Fried ως προς την οποία η γκεμπελική προπαγάνδα δίνει και παίρνει δημοσιεύω πιο κάτω δύο κείμενα που μιλούν από μόνα τους.
H AΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Στην ΑΥΓΗ της 18-6-2005 δημοσιευθηκε ένα αρθρο από καποιον κ. Διονυση Γιουσετη, αναφορικα με την τερατογεννηση του Σχεδιου Αναν. Στην εξυπηρετηση οποιονδηποτε ντοπιων η ξενων συμφεροντων αντιπροσωπευει, αντι να κανει το καθηκον του ως αρθρογραφος και να ανιχνευσει την αληθεια, ο κ. Γιουσετης καταφευγει στην ευκολη λυση των εξυβρισεων και ανυποστατων κατηγοριων.
Ο κ. Γιουσετης με αποκαλει «εθναμυντωρα, βραδυφλεγη, βραδυνοο» και ουσιαστικα ψευτη. Από όλα αυτά, δεχομαι μονο τον χαρακτηρισμο του εθναμυντωρα. Παραγματικα, ως Ελληνας στρατιωτης, πολεμησα για την πατριδα στο δευτερο παγκοσμιο πολεμο και αντιμετωπισα τις σφαιρες του εχθρου, πραγμα που ισως να μην εχει κανει ο κυρ Διονυσης.
Από τον καιρο που μεταναστευσα στην Αμερικη μεταπολεμικα και εγινα Αμερικανος πολιτης, εξακολουθησα τον αγωνα για την Ελλαδα με πολιτικα μεσα. Σε συνεργασια με αλλους ομογενεις , ως μελη του Ελληνοαμερικανικου Συμβουλιου, κανουμε συνεχως επαφες με μελη του κογκρεσου και προσπαθουμε νε τους πληροφορησουμε και να τους πεισουμε ότι μια ανεξαρτητη, δημοκρατικη και ισχυρη Ελλαδα εξυπηρετει τα αμρικανικα συμφεροντα πολύ περισσοτερο παρα μια επιθετικη, επεκτατικη, στρατοκρατουμενη και καταπιεστικη Τουρκια που είναι εστια ανωμαλιας στην περιοχη. Αυτές οι προσπαθειες κορυφωθηκαν με την τουρκικη εισβολη της Κυπρου, που ηταν όχι μονο μια επιθεση εναντιον του Ελληνισμου αλλα και βαναυση παραβαση της ειρηνης, του διεθνους δικαιου και βασικων ανθρωπινων δικαιωματων. Τετοιες προσπαθειες ομογενων Αμερικανων εχουν αποκαλεσθει το ελληνικο λομπυ, που αποτελειται από εθελοντες και είναι ανιδιοτελες, εν αντιθεσει με το τουρκικο λομπυ.,το οποιο λαβαινει μεγαλα ποσα από την τουρκικη κυβερνηση και χρησιμοποιει επαγγελματιες.
Υπ΄αυτην την ιδιοτητα ημουν παρων και μαλιστα, κρατησα και σημειωσεις, σε μια συγκεντρωση Ελληνοαμερικανων που ελαβε χωρα στην Ουασιγκτον στιε 11-12 Ιουνιου 2003. Μεταξυ αλλων προσωπικοτητων που εκαναν παρουσιασεις , ηταν και οκ.Ντανιελ Φριντ, ανωτερος αξωματουχος του Σταιητ Ντεπαρτμεντ, απεσπασμενος προσωρινα στο εθνικο συμβουλιο ασφαλειας εκεινη την περιοδο. Στις 12 Ιουνιου (αλλου αυτή η ημρομηνια εχει αναφερθει κατά λαθος ως 26 Ιουνιου, αλλα δεν αλλαζει την ουσια.) , ο κ Φριντ ειπε μεταξυ αλλων το εξης, επι λεξει : «όταν προσπαθουσαμε να πεισουμε την Τουρκια να επιτρεψει το περασμα των στρατευματων μας απο το εδαφος της προς το Βορειο Ιρακ, της προσφεραμε δυο κινητρα, έναν αριθμο δισεκατομμυριων σε δανεια και παροχες, και την Κυπρο υπο την μορφη του Σχεδιου Αναν.» Καταπληκτος,μολις δοθηκε η ευκαιρια, υπεβαλα την ακολουθη ερωτηση στν κ, Φριντ: επαναλαμβανοντας τη δηλωση του, προσεθεσα: «όταν η Τουρκια αρνηθηκε το περασμα των αμερικανικων στρατευματων, αποσυρατε τα το ένα κινητρο, τα δισεκατομυρια δολλαρια, γιατι δεν αποσυρατε και το άλλο κινητρο, το Σχεδιο Αναν;» Ο κ. Φριντ ειχε την ευκαιρια να πει: κυριε, με παρεξηγησατε, δεν με καταλαβατε καλα, δεν εννοουσα να πω αυτό που λετε. Η απαντηση του ηταν απλως: « Όχι ,Όχι, το Σχεδιο Αναν είναι το μονο πανω στο τραπεζι», εννοωντας υπο συζητηση.
Τωρα η δηλωση του κ, Φριντ δεν ηταν ουτε προκλητικη, ουτε αδιακρισια, ουτε αποκαλυψη κρατικου μυστικου. Εξεφραζε απλως την κεχαραγμενη πολιτικη της αμρικανικης κυβερνησης. Στις 26 Φεβρουαριου, σχεδον τεσσερεις μηνες πριν τη δηλωση Φριντ, η δημοσιογραφος Τζουντη Ντεμπσεη, εφραφε στην εγκυρη εφημεριδα Φινανσιαλ Ταημς το εξης: «Ανωτερα στελεχη της κυβερνησης Μπους εχουν προτεινει στους Τουρκους στρατιωτικους ποιο ευνοικους ορους στο πακετο των Ενωμενων Εθνων για τη Βορεια Κυπρο, σε ανταλλαγμα της τουρκικης συνεργασιας για την παροχη βασεων και υλικης υποστηριξης για τον πολεμο εναντιον του Ιρακ υποτην ηγεσια των ΗΠΑ» Και παρακατω, στο ιδιο αρθρο, αναφερεται: «Διπλωματικες πηγες αναφερουν ότι οκ. Αναν θα προτεινει τροποποιησεις, δινοντας περισσοτερο εδαφος στους Τουρκοκυπριους, αυξανοντας τον αριθμο των αποικων που μπορουν να παραμεινουν, και αλλοιωνοντας τον αριθμο των ελληνικων και τουρκικων στρατευματων που θα βασιζονται στο νησι, το οποιο προκειται να αποστρατικοποιηθει.»¨
Η δηλωση του κ. Φριντ μπορει να περασε απαρατηρητη από την αμερικανικη κοινη γνωμη, η οποια ειναι συνηθισμενη στην φιλοτουρκικη πολιτικη των κυβερνησεων των ΗΠΑ.Οι περισσοτεροι Αμερικανοι, στη χωρα αυτή των μεγαλων διαστασεων, δεν ενδιαφερονται για τα προβληματα μιας μικρης μακρυνης χωρας σαν την Κυπρο.
Εμεις όμως, ως μελη του Ελληνοαμερικανικου Συμβουλιου, δεν κρατησαμε τη δηλωση του κ.Φριντ μυστικη.. Αμεσως μετα τις 12 Ιουνιου αρχισαμε επαφες με μελη του κογκρεσου, ξεσκεπαζοντας το Σχεδιο Αναν γι’ αυτό που είναι, δηλαδη κατευνασμος της Τουρκιας, για κατι στο οποιο δεν ανταποκριθηκε η Τουρκια. Χρησιμοποιησαμε τη δηλωση Φριντ ως τεκμηριο μιας αδικης πολιτικης. Δωσαμε τη μαχη εκει που επιανε τοπο, στο κογκρεσο, και όχι στον ελληνικο τυπο, οπου ο βραδυφλεγης κ.Γιουσετης μολις τελευταια ανκαλυψε τη δηλωση Φριντ.
Αλλα υπαρχει και άλλος λογος για την εντατικη αμερικανικη πιεση υπερ του Σχεδιου Αναν. και αυτό ηταν ότι πλησιαζε η Ιη Μαιου2004 , ημερα της ενταξης της Κυπριακης Δημοκρατιας στην Ευρωπαικη Ενωση. Ηταν φανερο ότι το Κυπριακο επρεπε να λυθει παση θυσια, καθ’οποιονδηποτε τροπο για να μην είναι εμποδιο στην εναρξη των ενταξιακων διαπραγματευσεων με την Τουρκια.
Είναι πασιγνωστο ότι από χρονια τωρα, οι ΗΠΑ προωθουν με κάθε τοπο την ενταξη της Τουρκιας στην ΕΕ. Ο λογος είναι ότι η Τουρκια στην ΕΕ θα είναι ο δουρειος ιππος ο οποιος θα εξασθενησει την ΕΕ ώστε να μην απειλειται η απολυτη κυριαρχια της υπερδυναμης.
Οποιος εξετασει το Σχεδιο Αναν που προεβλεπε την Τουρκοποιηση της Κυπρου, την συτριπτικη του μεροληψια υπερ των Τουρκοκυπριων και της Τουρκιας, την νομιμοποιηση της εισβολης και της κατοχηςτην παραβιαση ανθρωπινων δικαιωματων και του διεθνους δικαιου, θα πρεπει αντικειμενικα να συμπερανει ότι αυτό το σχεδιο δεν είναι ουτε δικαιο ουτε βιωσιμο. Ευτυχως, ο Κυπριακος λαος το απερριψε με συντριπτικη πλειοψηφια. Μαλιστα, 68% ολων των Κυπριων, συμπεριλαμβανομενων και των κατεχομενων και των αποικων, το καταψηφισε..
Οσοι είναι διατεθημενοι να θυσιασουν την Κυπρο για να τελειωσει η φασαρια, θα πρεπει να λογαριαζουν ότι μετα την Κυπρο ερχονται τα Ιμια, και μετα οι γκριζες ζωνες, η διχοτομηση του Αιγαιου και αλλα καλα.
Νομιζω ότι οκ. Γιουσετης πρεπει να ζητησει συγγνωμη από τους αναγνωστες του.
31Ιουλιου 2005.
Αρης Αναγνος ( Αναγνωστοπουλος)
Κινητο 4478 34865 668 προσωρινα, Ξενοδοχειο Απολλων, Καβουρι
Στις ΗΠΑ
8124 West Third Street
Los Angeles, Ca. 90048, USA phone 323 658 1037
Η δήλωση Fried, και πως λειτουργεί ένα διεθνές χαλκείο
Ο Φιλελεύθερος 28-06-2005
Του Μάριου Ευρυβιάδη
Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο Υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Daniel Fried , που σήμερα έχει τομέα ευθύνης την περιοχή μας, ουδέποτε έκανε δημόσια δήλωση για το Κυπριακό σε συνάντηση στις 26/05/2003 που συσχετίζει το Σχέδιο Ανάν μ’ ένα αμερικανο-τουρκικό αλισβερίσι γύρω από τον πόλεμο στο Ιράκ. Η κατά την Ουάσινγκτον αμφισβητημένη δήλωση του Fried, που έγινε σε ομάδα Ελληνο-αμερικανών, έχει ως εξής:
«όταν προσπαθούσαμε να πείσουμε την Τουρκία να επιτρέψει τη διέλευση των στρατιωτών μας μέσα από το έδαφός της στο Βόρειο Ιράκ της προσφέραμε [δυο] κίνητρα, αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια σε δωρεές και πιστώσεις και την Κύπρο υπό την μορφή του Σχεδίου Ανάν»
Η θέση της αμερικανικής κυβέρνησης, ως επίσημη τοποθέτηση, είναι μεν κατανοητή όχι όμως και σεβαστή όπως έχω ήδη εξηγήσει (βλ. απαντητική μου επιστολή στην «Καθημερινή» 17/05/05) αλλά θα επεκταθώ και παρακάτω, διότι συγκρούεται με την αλήθεια και την πραγματικότητα της ακολουθούμενης από τους Αμερικανούς πολιτική στο Κυπριακό της οποίας κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι σήμερα ο ανώδυνος για τις ΗΠΑ κατευνασμός των μιλιταριστών της Άγκυρας, σε βάρος όμως της Κύπρου και του λαού της.
Η τοποθέτηση των Αμερικανών τροφοδότησε, όπως εξ’ άλλου ήταν αναμενόμενο, μια καμπάνια αμφισβήτησης της αλήθειας στην Ελλάδα που μεταφέρθηκε και στην Κύπρο μέσω των γνωστών υπογείων διαδρόμων που δημιούργησαν οι Ελλαδίτες εκσυγχρονιστές, εναντίον όλων, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντα, που χρησιμοποίησαν τη δήλωση Fried στο πλαίσιο προσπάθειας ερμηνείας της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή μας.
Κατά τους οργανωτές της καμπάνιας, όλοι εμείς που έχουμε χρησιμοποιήσει τη δήλωση Fried συμπεριλαμβανομένου και του Aris Anagnos, γνωστού πολιτευτή και επιχειρηματία από την Καλιφόρνια που την πρωτοδημοσιοποίησε, αποτελούμε μέρος ενός καλά οργανωμένου διεθνούς χαλκείου κατασκευής και διασποράς ψευδών ειδήσεων, καθοδηγούμενοι από διάφορα εθνικιστικά και άλλα ανομολόγητα πάθη, ιδεοληψίες και συμπλέγματα διαφόρων μορφών. Ο προφανής σκοπός και στόχος του χαλκείου μας, απ’ όσα μας καταλογίζουν, είναι να πλήξουμε την αξιοπιστία όλων που ανιδιοτελώς εργάζονται και στις δυο μεριές του ατλαντικού για να μας λύσουν τα διάφορα προβλήματα μας και για τα οποία φταίνε αποκλειστικά και μόνο τα πάθη μας και το κακό μας το κεφάλι. Εκτός όμως από αχάριστοι είμαστε και αποτελεσματικά δαιμόνιοι όπως αποδεικνύει το περί Fried χάλκευμά μας. Σε κάποια φάση, λοιπόν, μεταξύ της αμερικανο-βρετανικής επίθεσης κατά του Ιράκ και της απόρριψης του Σχεδίου Ανάν συγκεντρωθήκαμε, οργανωθήκαμε ως χαλκείο, επιλέξαμε κατόπιν ενδελεχούς έρευνας και μελέτης του χαρακτήρα του τον κ. Fried, που υπηρετούσε τότε σε νευραλγική θέση στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ με αρμοδιότητες το Κυπριακό και τα ελληνο-τουρκικά, ως τον πιο κατάλληλο και αποφασίσαμε να του αποδώσουμε τα παραπάνω κατασκευασθέντα από εμάς.
Επιπλέον όλα τα μέλη του χαλκείου, από την Καλιφόρνια μέχρι την Λευκωσία, καθορίσαμε συγκεκριμένους ρόλους και μεθοδεύσεις, επιλέξαμε κατάλληλους χρόνους ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες ώστε να έχουμε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα και την κατάλληλη στιγμή, μπάμ, κτυπήσαμε τα αχάπαρα και αθώα θύματα μα και διαβάλαμε τη φήμη των ΗΠΑ. Τύφλα να χει ο μεγάλος δάσκαλος μας Goebbels, τύφλα να χουν οι άνθρωποι του Τσάρου που κατασκεύασαν τα «Πρωτόκολλα του Σιωνισμού» με τους οποίους μας παρομοίωσαν, τύφλα να έχει η πάλαι ποτέ KGB, τύφλα να χουν οι CIA, MI-6, MIT, MOSSAD και το Office of Special Operations του Πενταγώνου. Τύφλα να έχουν όλοι μαζί και ξεχωριστά. Τους φορέσαμε όλους γυαλιά ή, κατά του Αθηναΐζοντες τους κάναμε «ρόμπα». Αποδείξαμε τη γύμνια τους με μια και μόνο θεαματική μας κίνηση, εμείς το από την Καλιφόρνια ορμώμενο χαλκείο. Χαλάλι μας λοιπόν τα πολλά ή λίγα που πήραμε, πέρα βέβαια της αρρωστημένης μας σοβινιστικής ευχαρίστησης που απολαύσαμε βλέποντας τους αγαθούς παράγοντες της διεθνούς ηθικής να τρέχουν να περιορίσουν το κακό που κάναμε.
Επειδή γράφοντας έρχονται οι ιδέες, προτίθεμαι να εισηγηθώ στον αρχηγό μας κ. Anagnos, μέσα στο πνεύμα πάντοτε του νεοφιλελευθερισμού, των ιδιωτικοποιήσεων και του outsourcing που μαζί όλα στοχεύουν στο υψηλό αγαθό της ελευθερίας (φτιάχτηκε για την προώθησή της και Δίκτυο Ελευθερίας στην Αθήνα) να προσφέρουμε τις αποδεδειγμένα πλέον υπηρεσίες του καλιφορνέζικου χαλκείου μας σε ενδιαφερόμενα κράτη, κρατικούς, ημικρατικούς οργανισμούς και φορείς, σε μη-κυβερνητικές οργανώσεις ή ακόμη και σε άτομα τόσο της «κοινωνίας των πολιτών» όσο και αυτής των «κολλητών» και, πάντοτε, με τις χαμηλότερες τιμές της αγοράς.
Επί του προκειμένου είναι «λογικά» αδύνατο – - αυτός είναι ο ισχυρισμός της διάψευσης – - ένας έμπειρος διπλωμάτης (και πρώην πρέσβης στην Πολωνία) όπως ο κ. Fried να διέπραξε μιας τέτοιας ολκής διπλωματική γκάφα (diplomatic gaffe – η ύπαρξη και μόνο της φράσης diplomatic gaffe πρέπει να μας λέει κάτι) και μάλιστα μπροστά σε Ελληνο-αμερικάνους. Και όμως, η δήλωση Fried είναι τόσο «λογικά» αδύνατη όπως «λογικά» αδύνατο υπήρξε και το γεγονός της ομότεχνης τους Πρέσβειρας στο Ιράκ April Gillespie να είχε πει στον Ιρακινό δικτάτορα Σαντάμ, λίγες μέρες πριν την εισβολή στο Κουβέιτ, ότι η χώρα της δεν λάμβανε θέση στο ζήτημα των εδαφικών διαφορών ανάμεσα στο Ιράκ και το Κουβέιτ. Την τοποθέτηση αυτή ο Σαντάμ εξέλαβε ως «πράσινο φως» από την Ουάσινγκτον για την εισβολή, «λογικό» επακόλουθο της οποίας είναι η σημερινή κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ. Και όπως «λογικά», επίσης, δεν μπορούσε να είχε πει ο Henry Kissinger στον caudillo Augusto Pinochet της Χιλής, αμέσως μετά το πραξικόπημα και το όργιο αίματος κατά αθώων που το ακολούθησε, να κάνει ο Pinochet στη Χιλή ότι έπρεπε να κάνει αλλά να το κάνει γρήγορα.
Και είναι βέβαια «παράλογο» και «αδιανόητο» δυο χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Kissinger, μαζί με τον Πρόεδρο Ford, να είχαν τηρήσει ανάλογη στάση απέναντι σε ένα άλλο caudillo, τον Σουχάρτο της Ινδονησίας, όταν τον επισκέφθηκαν επίσημα στις 7 Δεκεμβρίου 1975. Τότε, σε δημόσια δήλωσή του ο Κissinger είπε ότι η χώρα του κατανοεί τη θέση της Ινδονησίας αναφορικά με το Ανατολικό Τιμόρ, για να ακολουθήσει, την ίδια μέρα και λίγες μόνο ώρες μετά την αποχώρηση των Kissinger – Ford, η εισβολή και οι σφαγιασμοί στο Ανατολικό Τιμόρ.
Αποφεύγω την όποια αναφορά στη γνωστή διπρόσωπη πολιτική του Kissinger έναντι στο Χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο και στην Τουρκική εισβολή, ούτε και κάνω μνεία του τι προηγήθηκε και ποια αξιοπιστία πρέπει να προσδίδεται σε επίσημα διαγγέλματα, επίσημες δηλώσεις, επίσημες τοποθετήσεις στο Κογκρέσο και τον ΟΗΕ καθώς επίσης σε εκθέσεις, καταγγελίες και επίσημες διαψεύσεις, και όλα τα σχετικά και συναφή γύρω από τα δρώμενα στο Ιράκ σήμερα.
Η δήλωση Fried περιγράφει πραγματολογικά επαληθεύσιμα γεγονότα, με επίκεντρο το πάρε- δώσε μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας ώστε να εμπλακεί η Τουρκία στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Επ’ αυτού υπεγράφη συγκεκριμένη συμφωνία (Memorandum of Understanding) τον Φεβρουάριο, ενώ ήδη στο US CENTCOM στη Φλώριδα (αρχηγείο των αμερικανών για τον πόλεμο στο Ιράκ) βρίσκετο εγκατεστημένο και λειτουργούσε τουρκικό επιτελείο (Turkish Operational Planning Team-OPT) για συντονισμό.
Σε ενίσχυση των παραπάνω και όπως έγραψε ο δημοσιογράφος με έδρα την Ουάσινγκτον Timothy Noah (The S late, March 3, 2003) «για να εξασφαλιστεί η συμφωνία της διακίνησης αμερικανικών δυνάμεων μέσω Τουρκίας, η αμερικανική κυβέρνηση συμφώνησε να καταβάλει ένα ποσό μέχρι 30 δις. δολάρια ως δωροδοκία (bribe) και υποσχέθηκε και ορισμένα άλλα ανταλλάγματα (“certain bargains”) στην Άγκυρα τα οποία δεν έχει διάθεση να αποκαλύψει». Μέρος των άλλων “certain bargains” αφορούσαν ασφαλώς στο περιεχόμενο της δήλωσης Fried, αλλά στο μέλλον του Ιράκ και το ρόλο της Τουρκίας και άλλα στις δεσμεύσεις της Ουάσινγκτον ως προς την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Μετά τη γνωστή Αμερικανο-τουρκική ρήξη λόγω του κουρδικού ζητήματος στο Ιράκ και παρά τις αντιδράσεις στο Πεντάγωνο (που συνεχίζονται μέχρι σήμερα) κατά της Τουρκίας, επικράτησε η άποψη του Υπουργείου Εξωτερικών ότι θα πρέπει πάση θυσία να γίνει συντήρηση στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις μέχρι την άρση της «παρεξήγησης». Και επειδή οι Αμερικανοί ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να ενδώσουν στις τουρκικές επεκτατικές απαιτήσεις στο Β. Ιράκ, ο πιο ανώδυνος τρόπος (“cost free” είναι η φράση που χρησιμοποιούν οι γραφειοκράτες του State Department) κατευνασμού των caudillos της Άγκυρας είναι να συνεχίζουν να τους προσφέρουν γη κα ύδωρ στην Κύπρο με τις γνωστές πλέον σε όλους μας μεθοδεύσεις. Αυτή είναι σήμερα η πολιτική των Αμερικανών στην Κύπρο η οποία κατάντησε να ανταγωνίζεται σε απολογητικό ύφος αλλά και ουσία τη Βρετανική, αναφορικά με την τουρκική κατοχή μέρους ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους το οποίο δεν εχθρεύεται τη χώρα τους. (Ακόμη ένα χαλκείο: κατά τον Ελληνο-αμερικάνο Gene Rossides ο Αμερικανός πρέσβης στη Λευκωσία αποκάλυψε σε ομάδα Ελληνο-Αμερικανών που τον επισκέφθηκε πρόσφατα, ότι έχει οδηγίες από το Υπουργείο του να μην κάνει αναφορά στη λέξη εισβολή – invasion όταν μιλά για την τουρκική επιδρομή του 1974).
Είναι δηλαδή τόσο δύσκολο για τους διπλωμάτες της Αμερικής, μιας χώρας που ιστορικά έχει υποστηρίξει την αυτοδιάθεση των λαών και η οποία καταπολέμησε τον αποικισμό, να κατανοήσουν ότι Βρετανοί και Τούρκοι, ως γνήσιοι συνεχιστές των επαίσχυντων παραδόσεών τους, θέλουν να επιβάλουν ένα νέο-αποικιακό καθεστώς επί της Κύπρου και ότι χωρίς τη δική τους στήριξη και αρωγή κάτι τέτοιο θα ήταν καταδικασμένο; «Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δε αλήθεια» ( AMICUS PLATO,SED MAGIS AMICA VERITAS).
Υ.Γ Την επόμενη Κυριακή από την στήλη αυτή θα αποκαλύψω το παρασκήνιο μιας ακόμη «πλαστής» είδησης που φέρει τον Πρόεδρο Reagan, παρουσία του Προέδρου Κυπριανού στο Λευκό Οίκο, να διατάσσει να ξεκουμπιστούν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο.
Ιανουαρίου 13, 2008 at 9:46 μμ
ΑΚΕΛ και η υποψηφιότητα Χριστόφια
Για αιτιολόγηση της παρούσης παρέμβασης και επερχόμενων κειμένων βλ. Υστερόγραφο.
[Το παρόν είναι αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/74Cy.htm και αποστέλλεται σε όσους έχουν στο παρελθόν επικοινωνήσει μαζί μου – Όποιος το κρίνει σκόπιμο καλείται να το προωθήσει στις δικές του ηλεκτρονικές διευθύνσεις – Με δεδομένα τα τεκταινόμενα στο νεοελληνικό κράτος το διαδίκτυο είναι το κυριότερο μέσο επικοινωνίας, συνεννόησης και αντίστασης των ελλήνων – apologies for cross posting and mistaken double posting]
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς http://www.ifestos.edu.gr.
1. Ανεξαρτησία = Ελευθερία
Για όλες τις κοινωνίες η εθνική ανεξαρτησία είναι το αντίστοιχο της ελευθερίας στις διεθνείς σχέσεις. Όσοι λαοί δεν είναι ανεξάρτητοι αγωνίζονται να γίνουν ανεξάρτητοι και όσοι είναι ανεξάρτητοι διαφυλάττουν το κράτος τους ως κόρη οφθαλμού. Στην Κύπρο συνοδοιπόροι ή συνένοχοι της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν που σκοπό είχε να καταργήσει την Κυπριακή Δημοκρατία, ζητούν να ψηφιστούν για το προεδρικό αξίωμα. Γι’ αυτό, στις επερχόμενες προεδρικές διακυβεύεται, εν τέλει, η εθνική επιβίωση των κυπρίων. Σίγουρα κινδυνεύει άμεσα η ειρήνη και σταθερότητα: Υπάρχει ο κίνδυνος οι ελληνοκύπριοι / τουρκοκύπριοι (αμφότεροι χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία, δηλαδή το μόνο κράτος που διαθέτουν για να συμβιώσουν μελλοντικά), το ελλαδικό και το τουρκικό κράτος, να βρεθούν όλοι σε μια αδιέξοδη δίνη αντιπαραθέσεων, συγκρούσεων και πολέμων. Στην Άγκυρα φαίνεται πως υπάρχει σχέδιο, στην Αθήνα υπάρχει πολιτική αφασία και στην Κύπρο η μαύρη προπαγάνδα των ανανιστών οργιάζει.
2. Οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ να επανορθώσουν το λάθος της υποψηφιότητας Χριστόφια
Το βασικό επιχείρημα εδώ είναι ότι στην παρούσα ιστορική συγκυρία το συμφέρον επιβίωσης της Κύπρου απαιτεί όπως οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ διορθώσουν το (πολιτικό) λάθος της υποβολής υποψηφιότητας εκ μέρους του Δημήτρη Χριστόφια και όπως υπερψηφίσουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Η παρούσα Ακελική πολιτική ηγεσία βαρύνεται με πολλά πολιτικά σφάλματα, γεγονός που την καθιστά επικίνδυνη εάν εκλεγεί στην Προεδρία. Ουσιαστικά, όπως και όλοι οι υπόλοιποι Κύπριοι, οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ δεν ψηφίζουν για κάποιο κόμμα ή για κάποια ιδεολογία αλλά για κάτι που είναι υπέρτερο αμφοτέρων: Κυριολεκτικά, ψηφίζουν για το κατά πόσο θέλουν να συνεχίσουν να ζουν ελεύθερα και ειρηνικά στην Κύπρο ή αντίστροφα να εξανεμιστούν και να χαθούν. Υπό τις περιστάσεις, θα υποστηρίξω πιο κάτω, κομματική πειθαρχία σημαίνει, ουσιαστικά, αυτοκτονία. Αυτό γιατί τα λάθη, τα σφάλματα και οι παραλήψεις του ΑΚΕΛ του παρελθόντος πάνω στα οποία και σήμερα περπατά είναι πολλά. Πολλά θα μπορούσαν να αναφερθούν αλλά προς το παρόν περιορίζομαι σε αυτά που ακολουθούν.
3. Ιδεολογικοπολιτικές και άλλες στρεβλώσεις και το πολιτικό DNA της πολιτικής ηγεσίας του ΑΚΕΛ.
Η σταλινική ορθοδοξία και η παρωχημένη προσκόλλησή της μέχρι το τέλος στις επιλογές της σοβιετικής νομενκλατούρας δεν ήταν χωρίς συνέπειες: Προκάλεσαν σοβαρές βλάβες στο πολιτικό DNA της ακελικής πολιτικής ηγεσίας όπως καταμαρτυρούν πολλές πολιτικές τους στάσεις, ιδεολογικές στρεβλώσεις, πολιτικές αδράνειες, πολιτικοί ανορθολογισμοί και πολιτικά σφάλματα ή παραλείψεις:
α) Αγώνας Ελευθερίας: Τήρησε μια ηθικά και πολιτικά απαράδεκτη και κοντόφθαλμη στάση απέναντι στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1955-59.
β) Σταλινισμός: Ήταν η τελευταία ορθόδοξη σταλινική πολιτική ηγεσία της Ευρώπης (χωρίς, απ’ ότι γνωρίζω, να έχει κάνει ποτέ αυτοκριτική γι’ αυτό το όχι χωρίς συνέπειες για την Κύπρο, τεράστιο σφάλμα).
γ) Παθητικές στάσεις: Είναι αλήθεια πως σ’ αντίθεση την την ενεργητική στάση του άλλου πολιτικού άκρου, την περίοδο 1971-74 το ΑΚΕΛ κράτησε μια παθητική στάση. Αυτή η παθητικότητα, όμως, το εμπόδισε να μπει στην πρωτοπορία των αγώνων με ρηξικέλευθες αποφάσεις άξιες μιας παράταξης που την ψήφιζαν το ένα τρίτο των μελών της κοινωνίας.
δ) Παραλείψεις: Παρά το γεγονός ότι η στήριξη του Προέδρου Μακάριου ήταν πολιτικά σωστή, το ΑΚΕΛ δεν πρωτοστάτησε στους αγώνες στήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν πρωτοστάτησε, για παράδειγμα, στην αντιμετώπιση της αγγλοτουρκικής (όπως πολύ καλά γνωρίζουμε σήμερα) συνομωσίας στη φάση 1960-67, και κυρίως, δεν έδρασε ενεργητικά για να πειστούν οι τουρκοκύπριοι να απομονωθούν σε θύλακες σύμφωνα με τα σχέδια της Άγκυρας και των Άγγλων.
ε) Διστακτικότητα/Παθητικότητα: Σε αντίθεση με τον Βάσο Λυσσαρίδη –που υπενθυμίζω αποχώρησε από το ΑΚΕΛ για να στηρίξει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα– ο οποίος συνεργάστηκε γι’ αυτό με τον Πρόεδρο Μακάριο, επέδειξε διστακτικότητα δυναμικής υποστήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην φάση των ραδιουργιών της επάρατης Χούντας και της ντόπιας ένοπλης ανταρσίας που παρέσυρε πολλούς καλόπιστους κύπριους πατριώτες (και όχι μόνο «δεξιούς») στο απίστευτο σφάλμα συνοδοιπορίας με το εγκληματικό χουντικό πραξικόπημα, με καταληκτικό αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή. Σε πιθανά μουρμουρητά-απαντήσεις ανταπαντώ: Ένα μεγάλο κόμμα που το εμπιστεύεται το ένα τρίτο του πληθυσμού ποτέ δεν πιάνεται στον ύπνο. Παλεύει και κερδίζει τον σωστό αγώνα και αν δεν το κάνει φέρει βαρύτατη πολιτική ευθύνη. Το πραξικόπημα και η εισβολή δεν ήταν τυχαία και η πραγματική ιστορία ακόμη δεν γράφτηκε.
ζ) «Συμφωνίες» 1977 και 1979: Είναι συνένοχοι αν όχι οι κύριοι ένοχοι για την σημαντικότερη πολιτική ασθένεια που εμπόδισε μια βιώσιμη λύση του κυπριακού: Έκαναν σημαία ερμηνείες των παρωχημένων πολιτικών συμφωνιών του 1977 και 1979 που συνηγορούν με αποδοχή των τετελεσμένων της βίας του 1974. Τέτοιες ερμηνείες αντιβαίνουν με τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα, δεν οδηγούν σε βιώσιμη λύση, αντίθετα οδηγούν σε αδιέξοδα όπως αυτό του σχεδίου Αναν και είναι ηθικά βαθύτατα επιλήψιμες γιατί συνυπογράφουν τα τετελεσμένα της ιμπεριαλιστικής τουρκικής εισβολής και των διεθνοφασιστών αγγλοαμερικανών συνενόχων. Εκτός και αν κορόιδευαν τους πάντες συμπεριλαμβανομένων και των ψηφοφόρων τους, αυτό είναι ασύμβατο με την αντι-ιμπεριαλιστική Ακελική ρητορική πολλών δεκαετιών (για αυτό το ζήτημα δεν γράφτηκε η πραγματική ιστορία για τις ζημιές που προκλήθηκαν όταν αφελώς υποβάσταζαν τη μακιαβελική στρατηγική του Σοβιετικού Κρεμλίνου για να δημιουργεί προβλήματα στο ΝΑΤΟ – γι’ αυτό υπάρχει μαρτυρία πριν δέκα περίπου χρόνια του σημαντικότερου διπλωματικού Συμβούλου όλων των Σοβιετικών ηγετών, Arbatov σε συνέδριο στην Κέρκυρα που δημοσιοποίησα τότε).
η) Νεοκυπριακές αντιλήψεις: Η Ακελική πολιτική ηγεσία συχνά συμπορεύθηκε με άκρως επικίνδυνες νεοκυπριακές αντιλήψεις. Σήμερα ο κ Χριστόφιας και ενθουσιώδεις νεοκυπριάζοντες του επιτελείου του διολισθαίνουν ολοένα και περισσότερο στην πολιτικά εγκληματική, ηθικά απαράδεκτη και όσον αφορά την λύση του κυπριακού επικίνδυνα αδιέξοδη αντίληψη πως η λύση θα βοηθηθεί, δήθεν, αν μεταλλαχτούν οι Κύπριοι και … αποκτήσουν μια «κυπριακή ταυτότητα». Πέραν του ότι Βρετανοί και Τούρκοι γελάνε ή τρίβουν τα χέρια τους με τέτοιες ανόητες αφέλειες που επαναφέρουν τις γνωστές επικίνδυνες απόψεις του Γιώργου Βασιλείου και των νεοκυπρίων φίλων του (βλ. και πιο κάτω συνάντηση με τον κ Χριστόφια), τα περί «κυπριακής ταυτότητας» καταμαρτυρούν το προαναφερθέν, ότι δηλαδή το πολιτικό DNA της Ακελικής ηγεσίας έχει υποστεί ανίατες βλάβες, πολιτικές στρεβλώσεις και πολιτική στειρότητα. Η Ακελική ηγεσία όφειλε πάντοτε να γνωρίζει πως η βιώσιμη λύση δεν θα επιτευχθεί με εκφυλισμό και συνειδησιακή απονεύρωση των Κυπρίων (κάτι τέτοιο θέλουν οι άγγλοι για να είμαστε πάντοτε εύκολη λεία τους) αλλά μόνο εάν εκπληρωθούν δύο προϋποθέσεις: 1) Ο σεβασμός του πολιτισμού και της ταυτότητας όλων των Κυπρίων και 2) η δημοκρατία σε επίπεδο του λαού. Η ένταξη στην ΕΕ καθιστά αμφότερα όχι μόνο εφικτά αλλά και νομικοπολιτικά επιβαλλόμενα. Κύπριοι είναι όλοι όσοι ζουν στην Κύπρο, ο καθένας όμως με μακραίωνη πορεία που σφυρηλάτησε τον πολιτισμό τους και την ταυτότητά τους. Πώς να το κατανοήσει αυτό η Ακελική ηγεσία, όμως, όταν η αντίθεσή τους στην Ευρώπη ήταν πάντοτε το θεμελιώδες ιδεολογικοπολιτικό τους υπόστρωμα! Επικίνδυνα και αστάθμητα, το εκκρεμές της Ακελικής πολιτικής ηγεσίας από το ένα άκρο περί συνειδησιακής μετάλλαξης των Κυπρίων ταλαντεύεται επικίνδυνα και αστάθμητα κινούμενο προς το άλλο άκρο των ερμηνειών των «συμφωνιών» του 1977 και 1979 που δημιουργούν ένα μη-κράτος. Πότε τέλος πάντων θα αντιληφτούν οι πάντες πως βιώσιμο κράτος με εσωτερικά σύνορα χαραγμένα σε εθνική και ή ρατσιστική βάση δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο!! Μόνο και μόνο αυτές οι στάσεις της Πολιτικής ηγεσίας του ΑΚΕΛ την καθιστούν επικίνδυνη για το ανώτατο αξίωμα του Προέδρου.
4. Πολιτικά εγκληματικές στάσεις όσον αφορά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ
Με δεδομένα τα προαναφερθέντα, η διαχρονική στάση της Ακελικής πολιτικής ηγεσίας όσον αφορά την ΕΕ και οι άνευ ουσίας αμφίπλευρες διαφοροποιήσεις δεν πρέπει να εκπλήσσουν. Μετά το 1988 και καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ βαρύνεται με απίστευτα κοντόφθαλμες στάσεις και συμπεριφορές όσον αφορά την ευρωπαϊκή προοπτική της Κύπρου. Μόνο για αυτό το ολίσθημα δεν νομιμοποιείται να κυβερνήσει την Κύπρο. Ακριβώς, αν η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ διέθετε στοιχειώδη πολιτική σοφία το κυπριακό θα είχε λυθεί εδώ και πολλά χρόνια. Αναφέρω χαρακτηριστικά ότι την περίοδο 1988-92 ο υποφαινόμενος και μερικοί άλλοι (όπως ο Νίκος Κουτσού, ο Χρήστος Κληρίδης, ο αείμνηστος Ιωαννίδης) γίναμε στόχος αναρίθμητων μεθοδευμένων δηλητηριωδών επιθέσεων από τις στήλες της Χαραυγής. Το «έγκλημα» στο οποίο συν-πρωταγωνίστησα με αποτέλεσμα τους ακελικούς μύδρους ήταν το εξής: Με εκατοντάδες επιφυλλίδες, δοκίμια, άρθρα, βιβλία και άλλες παρεμβάσεις προδιαγράψαμε τη στρατηγική ειρηνικής επίλυσης με υποβολή αίτησης ένταξης.
α) Φίδια-ΕΟΚ, αφίσες και ο αντίποδάς τους για μια στρατηγική ειρηνικής επίλυσης των ελληνοτουρκικών: Θυμίζω γεγονότα όπως οι αστείες και πολιτικά ανεύθυνες γιγαντιαίες αφίσες στους δρόμους το 1990 όπου ένα τεράστιο φίδι που έφερε την ονομασία ΕΟΚ καταβρόχθιζε τη μικροσκοπική Κύπρο. Σ’ αντίθεση με αυτές τις παρελθούσες χονδροειδείς στρεβλώσεις της Ακελικής πολιτικής ηγεσίας –που παρά τις κοσμητικές αλλαγές πολιτικής φαίνεται να διαιωνίζονται σήμερα με άλλες και ίσως πιο επικίνδυνες μεταμφιέσεις– υπενθυμίζω βασικές θέσεις που μερικοί γράφαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες ως στρατηγικό προσανατολισμό ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού:
α) Υποβολή αίτησης ένταξης,
β) αμυντική σύζευξη Ελλάδας-Κύπρου για να καταστεί εφικτό αυτό το διπλωματικό άνοιγμα,
γ) επιδίωξη ένταξης ανεξαρτήτως λύσης (προβλέψαμε μάλιστα ότι για την ΕΕ αυτό ήταν νομικοπολιτικά αναπόδραστο) και
δ) λίγο πριν ή μετά την ένταξη συνολική διαπραγμάτευση σύμφωνα με τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα που θα προνοούσε, επιπλέον, πλήρη απαγκίστρωση της Τουρκίας, Βρετανίας και Ελλάδας από τη Κύπρο.
β) Τρομακτικές ζημιές λόγω σφαλμάτων: Παράδοξα, παράλογα και ανορθολογικά η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ καταπολέμησε τη στρατηγική που μόλις περιγράψαμε. Είναι έτοιμη να κάνει αυτοκριτική; Πως σήμερα μπορεί κανείς να την εμπιστευτεί όταν επιδεικνύει τόσο μεγάλο πολιτικό ανορθολογισμό! Αυτές οι ανορθολογικές και εκ του αποτελέσματος πολιτικά εγκληματικές στάσεις και συμπεριφορές της πολιτικής ηγεσίας του ΑΚΕΛ δεν προκάλεσαν μόνο αβάστακτες βλάβες στο εθνικό ζήτημα. Τους προκάλεσαν όπως γίνεται φανερό συμπλέγματα ενοχής, βεβαρυμμένες πολιτικές συνειδήσεις και στρεβλή-αυτιστική πολιτική σκέψη που αν κυριαρχήσει στο επίπεδο της προεδρικής διακυβέρνησης θα καταστρέψει τη Κύπρο. Εδώ δεν θα μιλάμε πια για λάθη και ζημιές. Θα μιλάμε για τέλμα και ολική καταστροφή: Κανένα κράτος δεν μπορεί να αντέξει τις νοοτροπίες τους και να επιβιώσει.
γ) Διολίσθηση στις ύβρεις και στις συκοφαντίες: Μέχρι σήμερα σιωπούσαμε λόγω σεβασμού στα δημοκρατικά αισθήματα των Κυπρίων που ψηφίζουν το «κομμουνιστικό» κόμμα Κύπρου. Όμως, η υποψηφιότητα Χριστόφια είναι τόσο προκλητική που δεν αφήνει περιθώρια άλλης ανοχής: Αν και κατά τα άλλα ο κ Χριστόφιας φαίνεται να είναι συμπαθής και «αγαθός» ως άτομο, η πολιτική κριτική των τρομακτικών σφαλμάτων της Ακελικής ηγεσίας είναι χρέος όλων των δημοκρατικών πολιτών της Κύπρου και της Ελλάδας. Για ένα ακόμη λόγο, αρχές του 2008 λυσσαλέα σκυλιά εξτρεμιστών και ακραίων άρχισαν τις δολοφονίες χαρακτήρων και τους ανυπόστατους χαρακτηρισμούς όταν όποιον πατριώτη Ελλαδίτη ή Κύπριο αντιστέκεται στην νέα πλεκτάνη Αναν τον εξυβρίζουν ως δήθεν «εθνικιστή» και «απορριπτικό». Η απάντηση στη λύσσα τους είναι μια και σταθερή: Είναι συνοδοιπόροι και συνένοχοι όσοι έστω και έμμεσα στηρίζουν την διεθνοφασιστική πλεκτάνη Αναν για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (είναι νομίζω και προδοσία η συνηγορία υπέρ των εχθρών και κατά της πατρίδας!), την καταστολή της δημοκρατίας, παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών βάσεων και την αποδοχή παραμονής ξένων στρατευμάτων στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι εξάλλου εξτρεμιστές και ακραίοι διεθνοπολιτικοί αλήτες όσοι βρεθούν ή ξαναβρεθούν σε διεθνοπολιτικά καταγώγια επεξεργασίας υποχθόνιων και μακάβριων σχεδίων που όπως ακούεται στήνουν ξανά μια νέα πλεκτάνη Αναν. Τέλος, είναι κατάπτυστοι όποιοι τσεπώσουν έστω και ένα δολάριο επαναλαμβάνοντας την υπόθεση UNOPS σε νέα εκδοχή. Τότε κάποιοι δεν γνώριζαν. Σήμερα όμως όλοι γνωρίζουν τους σκοπούς και μεθοδεύσεις των αγγλοαμερικανικών «υπηρεσιών».
δ) Το πολιτικό έγκλημα της συνοδοιπορίας ή συνενοχής με την πλεκτάνη Αναν: Στρεβλότητα και ανορθολογισμός που σμιλεύτηκαν στον Ψυχρό Πόλεμο, διαιωνίσθηκαν λόγω φόβων και γνωστικών ελλειμμάτων μετά το 1974 (τι άλλο ήταν οι προαναφερθείσες θέσεις απέναντι την Ευρώπη) και παγιώθηκαν λόγω σφαλμάτων και ίσως συνενοχής πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την πλεκτάνη του σχεδίου Αναν. Άδοξα, ο περίφημος «έντιμος συμβιβασμός» κατέληξε να σημαίνει αποδοχή ενός σχεδίου που πρόβλεπε ιμπεριαλιστικές βάσεις, μετατροπή της Κύπρου σε μεγάλο στρατόπεδο των Βρετανών, Τούρκων και Αμερικανών, καταστολή της λαϊκής κυριαρχίας, καταστολή της δημοκρατίας, καταστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συνολικά αναίρεση της ανεξαρτησίας μας, δηλαδή της ελευθερίας μας. Και όλα αυτά, η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ τα υποστήριξε είτε στο όνομα της αναγκαιότητας (ως και η ελευθερία να μπορεί να υποταχθεί σε «αναγκαιότητες») είτε στο όνομα της κυπριοσύνης (ως και η λύση να βρίσκεται στην μετάλλαξη Ε/Κ και Τ/Κ και όχι στην αντιμετώπιση των συνομωσιών των ιμπεριαλιστών, κάτι που, κανονικά, πρώτο το ΑΚΕΛ έπρεπε να γνωρίζει). Δυστυχώς, όπως προαναφέραμε, χρόνια πολιτική αφέλεια, εσφαλμένες αποφάσεις, παραλείψεις και λάθη, φαίνεται πως μετάλλαξαν το πολιτικό DNA της ηγεσίας του ΑΚΕΛ: Σήμερα, και πάλι, το φάσμα ενός νέου «έντιμου συμβιβασμού» υπό τη μορφή ενός μεταλλαγμένου σχεδίου Αναν είναι το μόνο που ουσιαστικά προτάσσει η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Διαπράττοντας μάλιστα το μέγα πολιτικό σφάλμα να τρομοκρατεί τους πολίτες, βασικά λέγοντας ότι η εγκατάλειψη της ελευθερίας και της ταυτότητάς μας είναι η διέξοδος για να μην … παγιωθούν τα τετελεσμένα. Απαντώ με μια μόνο λέξη: Αίσχος. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η αμετανόητη και φιλο-ανανική πτέρυγα του Συναγερμού, πολλοί από τους οποίους διόλου τυχαία στήριξαν την ΕΟΚΑ Β, ήδη, μετά μανίας στηρίζουν Χριστόφια στον δεύτερο γύρο (ή ακόμη και από τον πρώτο γύρο).
5. Λάθη, παραλείψεις, συνενοχές και συνοδοιπορίες το 1988-2000 και 2001-2004
Η πολιτική ανεπάρκεια της ηγεσίας του ΑΚΕΛ των περιόδων 1988-2000 και 2001-4 ήταν ολέθρια: Ενόψει του τεράστιου ερείσματος που οικοδομούσε το γεγονός της ένταξης στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, το ΑΚΕΛ δεν πρωτοστάτησε ούτως ώστε να εξωθηθούν οι πάντες προς την κατεύθυνση μιας βιώσιμης λύσης συμβατής με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τη Συνθήκη της Γενεύης (Για την μελέτη του διεθνούς πάνελ που περιγράφει τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα βλ. http://www.ifestos.edu.gr/32.htm). Πιο συγκεκριμένα, όταν πριν πέντε περίπου χρόνια η ένταξη ήταν ήδη πολιτικό γεγονός, η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ, ούτε καν υποψιάστηκε τι συνέβαινε. Έχοντας υποστεί ανίατες βλάβες στα πολιτικά της κύτταρα από τα μακρόχρονα λάθη, έγινε θλιβερό παρακολούθημα της ιμπεριαλιστικής πλεκτάνης του σχεδίου Αναν και θλιβερός συνοδοιπόρος των διπλωματικών πρακτόρων του ιμπεριαλισμού, λόρδου Χάνευ και ντε Σότο που τίναξαν στον αέρα τη μοναδική ίσως ευκαιρία επίλυσης του κυπριακού των τελευταίων δεκαετιών. Τι να πρωτοθυμηθεί κάποιος; Τις ένοχες αμφιταλαντεύσεις μέχρι την τελευταία στιγμή, τις ντροπιαστικές πανικόβλητες στάσεις των Κυπρίων «κομμουνιστών-αντιϊμπεριαλιστών» όταν τηλεφωνούσε ο Πάουελ ή τις δηλώσεις πως ο αφοπλισμός των Κυπρίων (που τον μεταμφίεσαν ως «αποστρατικοποίηση» για να εγκαθιδρύσουν παντοτινή παρουσία 5 ξένων στρατών) με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας (που τελικά ευτυχώς σταμάτησε η Ρωσία) θα οδηγούσε (το ΑΚΕΛ) σε αποδοχή του διεθνοφασιστικού σχεδίου Αναν; Σχεδίου που, υπό την πίεση των Ακελικών ψηφοφόρων η ηγεσία κράτησε την γνωστή αμφίσημη στάση ενώ γνωρίζουμε πως η πλειονότητα της πολιτικής ηγεσίας το ήθελε διακαώς. Οι τελευταίοι είναι η πολιτική ηγεσία που σήμερα παραδόξως θέλει να ηγηθεί της Κυπριακής Δημοκρατίας! Για να την καταργήσει και να εξανεμίσει την κυπριακή ανεξαρτησία;; Οι Βρετανοί νεοαποικιοκράτες ποτέ δεν συγχώρησαν το γεγονός πως πριν από μισό αιώνα παρά το «ποτέ» αξιώσαμε ελευθερία. Είναι επίσης εκδικητικοί: Καιροφυλακτούσαν και τώρα παρασύροντας την Ακελική πολιτική ηγεσία μεθοδεύουν με την ψήφο των ανυποψίαστων Κυπρίων κομμουνιστών ψηφοφόρων να καταργήσουν την ανεξαρτησία μας, να μας επαναφέρουν σε καθεστώς υποτέλειας και να διαιωνίσουν τις ιμπεριαλιστικές τους βάσεις. Θλιβερό και πολιτικά αποκρουστικό!
7. Στάσεις και συμπεριφορές μετά το ΟΧΙ, Ταλάτ, και «κυπριακή ταυτότητα»
Μετά την αγέρωχη στάση του Προέδρου Παπαδόπουλου και το σωτήριο ΟΧΙ της κυπριακής κοινωνίας που τον στήριξε το 2004, οι πολιτικά ανεπαρκείς και στρεβλές συμπεριφορές της σαστισμένης και συγχυσμένης πολιτικής ηγεσίας του ΑΚΕΛ συνεχίστηκαν. Χαρακτηριστικά, αναφέρω μόνο το συγκλονιστικό περιστατικό ενώπιο είκοσι περίπου παρευρισκομένων, όταν το 2005 μέλη της «Επιστημονικής Επιτροπής για μια Ευρωπαϊκή Λύση του Κυπριακού» συναντηθήκαμε με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ και νυν υποψήφιο. Άφωνοι τον ακούσαμε να μας λέει ότι στις συναντήσεις του με τον (αποδεδειγμένα εγκάθετο της Άγκυρας) Ταλάτ προσπαθούσε να τον πείσει για την ανάπτυξη μιας κυπριακής ταυτότητας ως ιδεολογικής βάσης λύσης του Κυπριακού. Παραπονέθηκε ο κ ΓΓ, γιατί ο Ταλάτ … δεν ανταποκρίθηκε. Έλεος … Αυτό και μόνο δείχνει ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ είναι πολιτικά, ιδεολογικά και διεθνοπολιτικά βαθιά νυχτωμένη. Βυθισμένη στα παρωχημένα ιδεολογικοπολιτικά πρότυπα που τη διαμόρφωσαν τις πέντε τελευταίες δεκαετίες, δεν φαίνεται να κατανοεί ακόμη και σήμερα, ακριβώς, ότι, όπως προαναφέραμε, το κράτος ενός λαού και η εθνική του ανεξαρτησία είναι το αντίστοιχο της ελευθερίας και ότι οι κύπριοι δεν έχουν περιθώριο για ερασιτεχνισμούς που θα καταλύσουν τη Κυπριακή Δημοκρατία, θα καταργήσουν τη δημοκρατία, θα καταστείλουν τη λαϊκή κυριαρχία και θα καταστήσουν τον κυπριακό λαό (ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους) παντοτινά υπόδουλους. Γι’ αυτό, οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ θα πρέπει να σκεφτούν πως αν και σε εκλογές άλλου είδους θα μπορούσαν κάλλιστα να ψηφίσουν το κόμμα τους, υπό τις σημερινές περιστάσεις η κομματική πειθαρχία είναι άσκοπη και εις βάρος της ελευθερίας τους.
8. Ρητορικές αοριστίες περί διεξόδου που οδηγούν ακάθεκτα στο τέλμα, την καταστροφή και τον πόλεμο.
Η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν φαίνεται υποψιασμένη για το γεγονός ότι, λόγω λαθών ή παραλείψεων από το 1955 μέχρι σήμερα –για μεγάλο μέρος των οποίων ευθύνεται η ίδια και κανείς άλλος– βρισκόμαστε πολύ μακριά από μια βιώσιμη λύση του κυπριακού. Κυρίως, η δολιοφθορά της βιώσιμης λύσης που έγινε με την πλεκτάνη του σχέδιο Αναν για την οποία κανονικά πρέπει να αισθάνεται τύψεις, ορθολογιστικά μιλώντας, σημαίνει ότι εξουδετερώθηκε η μόνη άμεση δυνατότητα βιώσιμης λύσης. Το πότε θα υπάρξουν νέες ευκαιρίες δεν είναι ζήτημα λαϊκισμού, ευσεβών πόθων ή αλμάτων στο κενό που θα συμβολίζονται με ερωτοτροπίες για επαναφορά ενός μεταμφιεσμένου σχεδίου Αναν.
Για να υπάρξει διέξοδος μελλοντικά, απαιτείται ορθολογισμός και ψυχραιμία, πολιτικές ιδιότητες που η ηγεσία του ΑΚΕΛ όπως και στο παρελθόν φαίνεται ότι και σήμερα στερείται παντελώς. Είναι χαρακτηριστικό ότι πέρα συνθημάτων και ρητορικών αοριστιών τίποτα άλλο δεν ακούμε. Δεν φαίνεται η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ, για παράδειγμα, να έχει κατανοήσει ότι συντρέχουσες εξελίξεις επέτειναν τις συνέπειες της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν (για την οποία, επαναλαμβάνω, φέρει μεγάλη πολιτική ευθύνη). Κυρίως, δεν συνεκτιμώνται τα εξής:
α) Τουρκικά στρατεύματα, έποικοι, εγγυήσεις: Οποιαδήποτε βιώσιμη λύση χωρίς αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, κατάργηση των «εγγυήσεων» και αποχώρηση των εποίκων δεν υπάρχει (πρωτεύοντα ζητήματα για τα οποία το ΑΚΕΛ ποιεί νήσσα, εκτός και αν συναλλάσσεται για την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο).
β) Ρευστό διεθνές σύστημα: Θέλει την προεδρία ο κ Χριστόφιας, επίσης χωρίς να μας λέει πως συνεκτιμά τους πολλούς μεταβαλλόμενους παράγοντες: Η Τουρκία βρίσκεται σε μετάβαση και εν μέσω πολέμου, εντείνονται οι ηγεμονικοί ανταγωνισμοί και οι πελατειακές συναλλαγές, η ΕΕ ταλαντεύεται λόγω εξάρτησης από τις ΗΠΑ και η ελλαδική διπλωματία έχει αγγίξει το μηδέν. Οι βιασύνες του ΑΚΕΛ οδηγούν σε άλμα στο κενό, αδιέξοδα, συγκρούσεις και πόλεμο.
γ) Αυτοκτονήστε σήμερα για να μην πεθάνετε αύριο: Απολύτως αβάσιμο, πολιτικά ανεύθυνο και ηθικά απαράδεκτο είναι επίσης το πονηρό εφεύρημα που εκβιαστικά υποβάλλεται στον κυπριακό λαό σήμερα, ότι δηλαδή θα πρέπει να αυτοκτονήσουμε αποδεχόμενοι μια μη βιώσιμη λύση από φόβο μήπως (λόγω μεθοδευμένων μηχανορραφιών των αγγλοσαξόνων) σε λίγα χρόνια θα παγιωθούν περαιτέρω τα τετελεσμένα. Η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ καλά θα κάνει να σταματήσει να τρομοκρατεί τον κυπριακό λαό: Αν και η περαιτέρω παγίωση των τετελεσμένων θα ήταν άκρως δυσμενής, ο άμεσος μεγάλος κίνδυνος δεν είναι αυτός αλλά η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όλεθρος που θα επέλθει με κάθε εκδοχή του σχεδίου Αναν, την επαναφορά του οποίου δεν φαίνεται να απορρίπτει η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ.
δ) Διέξοδος σημαίνει ψυχραιμία και ορθολογισμός: Εξάλλου, δεν μπορούν να γίνονται τιμητές με κινδυνολογίες «περί παγίωσης των τετελεσμένων» όσοι ευθύνονται για μεγάλα λάθη, παραλείψεις και συμπεριφορές που επέτρεψαν να εκδηλωθεί το ολέθριο σχέδιο Αναν και μας έφεραν στην παρούσα όντως εξαιρετικά δυσχερή θέση. Διέξοδος σημαίνει ορθολογισμό, ψυχραιμία και σίγουρα όχι καταβύθισή μας ξανά στις ίδιες παρωχημένες νοοτροπίες που αποκλείουν μια βιώσιμη λύση και οδηγούν στην κατάργηση του κράτους μας.
9) Λελογισμένη διαχείριση των συνεπειών της πλεκτάνης Αναν και όχι επαναφορά της
Σημαία η Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα: Εν κατακλείδι, στην μετά-ΟΧΙ συγκυρία υπάρχει ανάγκη σιδερένιου ορθολογισμού και όχι επανάληψη των ίδιων νοοτροπιών που οδήγησαν στο αυτογκόλ του 2004. Τα προσεχή χρόνια δεν υπάρχει δυνατότητα βιώσιμης λύσης και αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι η λελογισμένη διαχείριση του αδιεξόδου που δημιούργησε η ιμπεριαλιστική πλεκτάνη Αναν, για την οποία η πολιτική ηγεσία του ΑΚΕΛ φέρει τεράστια ευθύνη. Πρακτικά μιλώντας, τα επόμενα βήματα δεν μπορούν να σημαίνουν οτιδήποτε άλλο παρά μόνο άρνησή μας να ξαναπέσουμε στο βάραθρο ενός μεταμφιεσμένου σχεδίου Αναν και πως σημαία μας θα πρέπει να είναι η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Ακόμη, μπορούν:
α) Τουρκοκύπριοι: να συνεχιστούν τα προσεκτικά βήματα του Προέδρου Παπαδόπολου για να μη χάσουμε τελείως τους τουρκοκύπριους (και ασφαλώς κάνοντας αυτό να μη χάσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία),
β) Ποτέ αναγνώριση των τετελεσμένων: να μείνουμε ανυποχώρητοι στην μη αναγνώριση των τετελεσμένων της ιμπεριαλιστικής βίας (κάτι που με δεδομένο την ένταξή μας στην ΕΕ μόνο αν το θελήσουμε εμείς οι ίδιοι μπορεί να συμβεί).
γ) Αντίσταση στους κάθε Χάνεϋ/ντε Σότο: Να αντισταθούμε σε κάθε νέο Χάνεϋ ή ντε Σότο των ιμπεριαλιστικών καταγωγίων (και που ακούμε ότι ακονίζουν τα μαχαίρια τους ενόψει φημών ότι θα μπορούσαμε να αυτοκτονήσουμε με ένα αυτογκόλ καταψήφισης του Προέδρου του ΟΧΙ).
δ) Στρατηγική οικοδόμησης πάνω στα ερείσματα: Θα μπορούσαμε να κτίσουμε πάνω στα νομικά και πολιτικά μας ερείσματα που προσφέρει η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα μεθοδεύοντας μια νέα συνολική διαπραγμάτευση (που μπορεί να μην είναι αύριο ή μεθαύριο αλλά που αν δουλέψουμε, μεθοδικά, ψύχραιμα και ορθολογιστικά δεν μπορεί να αποκλειστεί). Η Κυπριακή Δημοκρατία, πάντως, είναι η κόρη του οφθαλμού μας κάτι που οι υποψήφιοι της άκρας αριστεράς και της άκρας δεξιάς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται, γεγονός που τους καθιστά ακατάλληλους για την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας..
10. «Λάθη» του Προέδρου Παπαδόπουλου αλλά ποια;
Τι θα μπορούσε να λεχθεί, όμως, για τον Τάσσο Παπαδόπουλο; Δημοκρατία έχουμε (ακόμη) και ο καθείς μπορεί να του προσάψει όσα σφάλματα θέλει, εκ των οποίων δύο, σίγουρα, για πολλούς που θα τον ψηφίσουν θεωρούνται «ασυγχώρητα»: Πρώτον, δεν κεφαλαιοποίησε το ΟΧΙ για να ιδρυθεί μια παράταξη δημοκρατικών δυνάμεων ευρύτατου φάσματος συμβατή με τη σύγχρονη εποχή που θα στήριζε τον αγώνα επιβίωσής μας μετά την άρνησή μας να υποδουλωθούμε στους Τούρκους και Αγγλοαμερικανούς. Δεύτερον, άφησε πολλούς Κύπριους να κυριευτούν από τη λανθασμένη αντίληψη ότι ο Πρόεδρος φέρει την κύρια ευθύνη για αναρίθμητα λάθη εσωτερικής διακυβέρνησης (ενώ είναι γνωστό ότι λόγω του είδους του πολιτεύματός ευθύνονται κυρίως οι Υπουργοί, πολλοί από τους οποίους ήταν του ΑΚΕΛ).
Μολαταύτα, ανεξαρτήτως παράταξης ή ιδεολογικής παραδοχής, κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε πως ο νυν πρόεδρος είναι ο μόνος που θα μπορούσε να βγάλει την Κυπριακή Δημοκρατία από τις συμπληγάδες της παρούσης ιστορικής συγκυρίας και των σωρευμένων λαθών πέντε δεκαετιών για τα οποία ευθύνονται κυρίως τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος. Το λάθος του Δημήτρη Χριστόφια να κατέβει ως υποψήφιος απαιτείται να διορθωθεί από την πατριωτική και δημοκρατική πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ οι οποίοι –επαναλαμβάνοντας την «ανυπακοή τους» όταν ψήφισαν ΟΧΙ κατά του φασισμού, κατά του ιμπεριαλισμού και κατά της ξενοκρατίας το 2004– θα βοηθήσουν τη μόνη πατρίδα που έχουν να περάσει και αυτό τον Ρουβικώνα με το να ψηφίσουν ορθολογιστικά υπέρ του νυν προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έτσι πράττοντας, θα βγάλουν, ταυτόχρονα, τον αρχηγό τους από το αδιέξοδο που ο ίδιος έθεσε τον εαυτό του με την πολιτικά ανορθολογική υποψηφιότητά του. Όσο για τον συνένοχο ή συνοδοιπόρο της πλεκτάνης του σχεδίου Αναν κ Κασουλίδη και την αμετανόητη παρέα του, η ψήφισή του ακόμη και από ένα μικρό ποσοστό των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ θα κάνει πολλούς να πουν: «οι Κύπριοι καλύτερα να πάθουν αυτό που τους αξίζει». Ας θυμηθούν οι συναγερμικοί, εξάλλου, ότι αν και πολλοί από αυτούς υγιέστατων πατριωτικών φρονημάτων, παρασύρθηκαν και ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για το πραξικόπημα του 1974. Και για τους Συναγερμικούς, ο τρόπος να επανορθώσουν αυτό το λάθος που τους παρέσυρε η τότε (και νυν) ηγεσία τους, είναι να καταψηφίσουν τους συνενόχους ή συνοδοιπόρους της πλεκτάνης Αναν και να υπερψηφίσουν τον Πρόεδρο του ΟΧΙ. Μήπως, εξάλλου, πολλοί συναργεμικοί πρώην «υπερπατριώτες», θέλουν να τερματιστεί η τρισχιλιετής παρουσία των Κυπρίων στο νησί;
Τέλος, την περίοδο 1988-92 όταν ο υποφαινόμενος έγραψε εκατοντάδες επιφυλλίδες, άρθρα και βιβλία για μια εθνική στρατηγική βιώσιμης λύσης του κυπριακού και ευρύτερα των ελληνοτουρκικών προβλημάτων (η προαναφερθείσα τριπλή στρατηγική υποβολής αίτησης ένταξης, αμυντικής ενίσχυσης, επανατοποθέτηση της επιδιωκόμενης λύσης στη διεθνή νομιμότητα και σοβαρής διαπραγμάτευσης σε ισόρροπη βάση και όχι στην βάση των τετελεσμένων). Τότε, έγινα αντικείμενο αναρίθμητων δολοφονιών χαρακτήρα και ύβρεων από τις στήλες της Χαραυγής. Ελπίζω αυτή την φορά οι δημοσιογράφοι αυτής της εφημερίδας να μην ξανακατέβουν στο τέλμα. Αν μη τι άλλο, τα πιο πάνω επιχειρήματα είναι καλόπιστα, αμιγώς πολιτικά, πραγματολογικά επαληθευμένα, τίποτα δεν έχουν να κάνουν με τις προθέσεις του κ Χριστόφια ή οποιουδήποτε άλλου, συμφέρουν τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ και θα επιμείνω γιατί αφορούν την ελευθερία όλων των κυπρίων ανεξαρτήτως ταυτότητας, ιδεολογικής θέσης ή παράταξης στην οποία ανήκουν.
Υστερόγραφο: Μέχρι και τις κυπριακές προεδρικές εκλογές οι παρεμβάσεις μου υπέρ του Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου θα υπογράφονται με τον ακαδημαϊκό μου τίτλο. Αυτό γιατί δεν αποτελούν ιδεολογικοπολιτική ή παραταξιακή παρέμβαση και δεν αφορά τους πρακτικούς διπλωματικούς χειρισμούς για τους οποίους αρμόδια είναι μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση και οι κρατικοί λειτουργοί. Σε προγενέστερες τοποθετήσεις για τον δημόσιο ρόλο του ακαδημαϊκού, υποστήριξα ότι ο ακαδημαϊκός «είναι νομιμοποιημένος να παρεμβαίνει χρησιμοποιώντας τον ακαδημαϊκό του τίτλο μόνο όταν διακυβεύονται ζητήματα ατομικής και συλλογικής ελευθερίας και τα ιερά και τα όσια της επιστήμης του». Στην πατρίδα μας, μετά τον εμφύλιο, τη χούντα και το πραξικόπημα στην Κύπρο νομίσαμε ότι η πορεία των Ελλήνων θα είναι ανοδική. Διαψευστήκαμε, γεγονός που επιτάσσει εκλεκτικές παρεμβάσεις επί πολύ σοβαρών ζητημάτων. Για παράδειγμα, η αντίσταση στη σχεδόν ολοκληρωτική λογοκρισία όσον αφορά τα καίρια ζητήματα εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας, η αντίσταση στην ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένη στήριξη του φασιστοειδούς σχεδίου Αναν και ο βιασμός της ιστορικής μνήμης και της διυποκειμενικής γνώσης από την κριτική κονστρουκτιβιστική ιστοριογραφία. Στην παρούσα συγκυρία, πέρα του ακατανόητου ακατάσχετου κατευνασμού της Τουρκίας, απαιτείται εγρήγορση για τον μεγαλύτερο και αμεσότερο κίνδυνο: Την καταστροφή της Κύπρου ενόψει των εκλογών τον Φεβρουάριο 2008. Στη στρατηγική αυτό ονομάζεται «στρατηγική της έμμεσης προσέγγισης». Αφού οι Κύπριοι όρθωσαν το ΟΧΙ στον φασισμό το 2004 συνδυασμός παραγόντων οδηγούν στην άλωση της Κύπρου: 1) Ανορθολογικές πολιτικές πρωτοβουλίες όπως η υποψηφιότητα Χριστόφια που οφείλονται σε ντόπιες μικρόμυαλες πολιτικοπαραταξιακές σκοπιμότητες που επισκιάζουν την έσχατη λογική επιβίωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. 2) Όργιο υπόγειων παρεμβάσεων των υπηρεσιών των δυτικών ηγεμονικών δυνάμεων μπροστά στην οποία οι ανάλογες παρεμβάσεις της περιόδου 2003-4 ωχριούν (βλ. για παράδειγμα τις δεκάδες συκοφαντικές ιστοσελίδες ή blog που εξυβρίζουν τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο και που επιστολές επιστρέφονται ή δεν αναρτώνται). 3) Πασίδηλος σκοπός των δυτικών υπηρεσιών (σε πρόσφατη δεξίωση άγγλος διπλωμάτης περίπου έτριβε τα χέρια χαιρέκακα) είναι να επαναφέρουν το φασιστικό σχέδιο Αναν μέσω ….κομμουνιστών και άλλων «προοδευτικών» ανανιστών.
Αβίαστα προκύπτει ότι στις επικείμενες προεδρικές εκλογές της Κύπρου διακυβεύεται η συλλογική ελευθερία της κυπριακής κοινωνίας: Η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατική δομή του καθεστώτος, η λαϊκή κυριαρχία και η μετατροπή του νησιού σε ιμπεριαλιστική βάση του τουρκικού, αμερικανικού και βρετανικού στρατού. Για ένα ακόμη λόγο, αφέλεια και κουτοπονηριές στην ελλαδική πολιτική καλλιεργούν συστηματικά και σε πολλά επίπεδα την πολιτικά ανεύθυνη (αν όχι πολιτικά εγκληματική) αντίληψη ότι διολίσθηση της Κύπρου στο τέλμα θα αφήσει ανεπηρέαστη την Ελλάδα. Την αντίληψη αυτή την καλλιεργούν ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένοι τσαρλατάνοι, στοχαστικοί νάνοι του ευαγούς ιδρύματος και φερέφωνα των πιο σκοτεινών δυνάμεων στα μέσα ενημέρωσης.
Έτσι, αθόρυβα Κύπρος και Ελλάδα διολισθαίνουν στο τέλμα: Με αφορμή τις κυπριακές εκλογές οι υποστηρικτές του φασιστικού σχεδίου Αναν αντί να εξαφανιστούν από το πολιτικό προσκήνιο εκμεταλλεύονται την επάρατη τάση του σύγχρονου Έλληνα να θέτει τα προσωπικά και κομματικά κριτήρια πάνω από τα εθνικά για να προκαλέσουν πολιτική ανατροπή που θα επαναφέρει μια ίσως χειρότερη εκδοχή του σχεδίου Αναν. Ανατροπή που θα καταργήσει την Κυπριακή Δημοκρατία, θα οδηγήσει σε συγκρούσεις στην Κύπρο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και θα τερματίσει την τρισχιλιετή ελληνική παρουσία στην μεγαλόνησο. Τη στιγμή που το παγίως προβληματικό νεοελληνικό κράτος κατεβάζει ολοένα και περισσότερο τον πήχη της εθνικής του ανεξαρτησίας, χάνεται η Κυπριακή Δημοκρατία, το ισχυρό δηλαδή κράτος που στεγάζει το ένα δέκατο περίπου του ελληνισμού. Η διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους εγχώριους αντιπάλους της είναι το μεγαλύτερο άμεσο πρόβλημα των απανταχού ελλήνων.
Π. Ήφαιστος. 12.1.2008
Φεβρουαρίου 10, 2008 at 12:14 μμ
Ανίερες συμμαχίες και ανίερες «υπερβάσεις»
αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/74Cy.htm)
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς http://www.ifestos.edu.gr , info@ifestosedu.gr
Εθνικιστές-πατριδοκάπηλοι και «προοδευτικοί»-«αντιπατριδοκάπηλοι» «υπερβαίνουν» τον κακό πολιτικό εαυτό τους, ρίχνουν τα προσωπεία τους και ταυτίζονται. Πίσω από τις πλάτες των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ η διεθνοφασιστική και ανελεύθερη ανανική φιλοσοφία ενώνει τις πολιτικές τους ηγεσίες. Οι ψηφοφόροι τους οι οποίοι στην συντριπτική πλειοψηφία τους με το να καταψηφίσουν το μακάβριο σχέδιο Αναν έδειξαν πως δεν θέλουν να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, πρέπει λογικά τώρα να αντιλήφθηκαν πλήρως τα κατά συνθήκη πολιτικά ψεύδη των ηγεσιών τους. Οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ αντιλήφθηκαν τώρα πως στα παρασκήνια σερνόταν μια άνευ προηγουμένου υπόγεια ανίερη συμμαχία που άλλο σκοπό δεν μπορεί να έχει παρά μόνο την νομιμοποίηση των τετελεσμένων και την εκπλήρωση των σκοπών των ιμπεριαλιστών. Το 2004 ξεφύγαμε από τα ανελεύθερα σχέδιά τους λέγοντας ΟΧΙ αλλά φαίνεται πως όλοι μαζί και με τους ξένους δούλευαν υπόγεια για ΝΑ ΤΣΙΜΕΝΤΩΣΟΥΝ ΤΟ ΝΑΙ. Με τις πλασματικές και παράλογες υποψηφιότητές τους επιχειρούν να εγκλωβίσουν τους ψηφοφόρους τους στις φυλακές τις κομματικής πειθαρχίας. Τώρα οι ψηφοφόροι των δύο κομμάτων εκτός και αν θέλουν να αυτοκτονήσουν πολιτικά δεν δικαιούνται να μην γνωρίζουν.
Την στιγμή που η Κύπρος είναι ισχυρή όσο ποτέ άλλοτε λόγω ένταξης στην ΕΕ και την στιγμή που μπορεί πλέον να διεκδικήσει την ενοποίηση του λαού της και της οικονομίας της, στήνεται πολιτικό σκηνικό εξυπηρέτησης των μηχανορραφιών επαναφοράς σχεδίων παντοτινής υποδούλωσης του κυπριακού λαού. Οι πολιτικές ηγεσίες του ΝΑΙ που έστησαν την ανίερη συμμαχία είναι εκτός τόπου και χρόνου. Αντί να δουν την ευκαιρία βιώσιμης λύσης συμβατής με την διεθνή και την ευρωπαϊκή νομιμότητα με προπέτεια παραμιλούν για «εθνικισμούς» και «πατριδοκαπηλείες». Αντί να πουν mea culpa για το κακό ανανικό παρελθόν τους ελίσσονται και κρυμμένοι πίσω από την «κομματική πειθαρχία» φυγομαχούν. Ακούν για βιώσιμη λύση συμβατή με τις δημοκρατικές αρχές και την άσκηση λαϊκής κυριαρχίας και αντί να αλλάξουν ρότα καταφεύγουν σε συνθήματα του παρελθόντος περί ισότιμων ομοσπονδιών και «ενωμένων κρατών». Τους μιλάς για διαπραγματεύσεις στην βάση της ευρωπαϊκής νομιμότητας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων και αυτοί αντιτάσσουν τα επικείμενα γεύματα με τον Ταλάτ στην τουρκοκρατούμενη Κερύνεια ή αναζητούν, οι παν-ελάχιστοι, ερείσματα στα μισόλογα του ενός ή άλλου αξιωματούχου του ΟΗΕ. Έτσι είναι οι ηγέτες; Ικέτες και παρακολουθήματα του κάθε ξένου; Οι ίδιοι δεν ξέρουν πως πρέπει να γίνουν οι διαπραγματεύσεις, ποιος είναι ο σκοπός μας και ποια είναι η βιώσιμη λύση; Δεν είναι τυχαίο, πάντως, πως τους μιλάς για ενότητα του λαού της Κυπριακής Δημοκρατίας και λαϊκή κυριαρχία και αυτοί παραμιλούν για 1977 και 1979. Οι άνθρωποι είναι εκτός εποχής, έχουν πάθει πολιτική παράκρουση και κυριολεκτικά είναι πολιτικά επικίνδυνοι.
Επειδή είναι προσκολλημένοι στο παρελθόν και εγκλωβισμένοι στην τροχιά νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής, εθελοτυφλούν. Έτσι δεν μπορούν να δουν πως η ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ διανοίγει δυνατότητες για διαπραγματεύσεις και συμφωνίες συμβατές με την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Η ευρωπαϊκή νομιμότητα απαιτεί συμβατότητα με τις συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το κράτος δικαίου και τις δημοκρατικές αρχές. Η λύση δεν μπορεί να αποφύγει αυτές τις δεσμεύσεις εκτός και αν εμείς το αποδεχθούμε αλλά οι ανθυποψήφιοι του Προέδρου Παπαδόπουλου ούτε καν που το αντιλήφθηκαν. Δεν μπορούν να δουν ότι όριο είναι ο ουρανός για εσωτερικές ρυθμίσεις συμβατές με την ευρωπαϊκή νομιμότητα και τις δημοκρατικές αρχές που θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα όλων των κοινωνικών ομάδων και όλων των κοινοτήτων του κυπριακού λαού. Αν διασπαστεί η κυπριακή κυριαρχία όπως αυτοί αποδέχονται διασπάται και ο λαός. Διχοτόμηση υποστηρίζουν, λοιπόν, και αποδοχή της τουρκικής επικυριαρχίας. Αντί μιας βιώσιμης λύσης, όμως, οι ανθυποψήφιοι του Προέδρου Παπαδόπουλου ονειρεύονται συν-προεδρίες, φαιδρούς εναγκαλισμούς και γεύματα με τους εντολοδόχους της Άγκυρας.
Η διεθνής νομιμότητα, τέλος, απαιτεί απαλλαγή από τα δεσμά της νεοαποικιοκρατίας, τις βάσεις, τις εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα. Απαιτεί εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία, δηλαδή ελευθερία. Με την ένταξη όλοι αυτοί οι ευγενείς σκοποί είναι πλέον εφικτοί. Οι κύπριοι ψηφοφόροι πρέπει να πουν ένα ΝΑΙ στην βιώσιμη λύση κάτι που σημαίνει ένα ηχηρό ΟΧΙ στους ακραίους πολιτικούς φορείς της ανανικής φιλοσοφίας. Το ότι πολλοί δεν κατάλαβαν τι ακριβώς διακυβεύεται και συνεχίζουν να είναι εγκλωβισμένοι στις φυλακές της κομματικής πειθαρχίας, είναι ένα γεγονός που απαιτεί εγρήγορση. Ξανά ΟΧΙ λοιπόν στην ανανική φιλοσοφία και τους φορείς της, ΟΧΙ στις ανίερες υπόγειες συμμαχίες και ΟΧΙ στα μακάβρια ανελεύθερα σχέδια ξένων και των εγχώριων νεροκουβαλητών τους. Όπως και στο παρελθόν στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού της καταστροφής μας. Και όλα αυτά στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας. Πράγματι, με τους ίδιους ή παρόμοιους παίχτες όλα αυτά θυμίζουν τους παραλογισμούς της περιόδου 1972-74 που οδήγησαν Κύπρο και Ελλάδα στον κρημνό. Σήμερα οι ξένοι επιχειρούν την χαριστική βολή. Αν τους νομιμοποιήσουμε θα πάθουμε ότι μας αξίζει.
Μαρτίου 1, 2008 at 11:21 πμ
Από Π. Ήφαιστο, http://www.ifestos.edu.gr, http://www.ifestosedu.gr, http://ifestos.wordpress.com/, http://ifestosedu.blogspot.com/ http://www.ifestos.edu.gr/81ΜπλοκΙστοσελίδες.htm
Διαφυλάξτε το διαδίκτυό (μας)
Η «ανακοίνωση» του Saliveros, admin του Forum, ήταν επιβαλλόμενη. Αυτή η κίνηση του admin-Forum προσφέρει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να σχολιαστεί ο ρόλος του διαδικτύου και μερικές πτυχές της κοινωνικής ζωής που σχετίζονται με αυτό. Το βασικό επιχείρημα εδώ είναι ότι για πολύ συγκεκριμένους λόγους το αγαθό της διαδυκτιακής επικοινωνίας είναι πολύτιμο και γι’ αυτό πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχθεί. Το διαδίκτυο είναι ότι πολυτιμότερο έμεινε στους πολίτες για να αντιμετωπίσουν το ολοένα διευρυνόμενο έλλειμμα λαϊκής κυριαρχίας και τον συνεπακόλουθο δεσποτισμό που αυτό προκαλεί. Δεσποτισμός ορίζεται ως η ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας, η εκμηδένιση ακόμη και αυτών των έμμεσων κοινωνικών ελέγχων της ούτως ή άλλως έμμεσης δημοκρατίας, η συγκέντρωση διανεμητικής ισχύος στους λίγους και η ακύρωση των κοινωνικών μηχανισμών εξισορρόπησης των κατεξουσιασμών των εκάστοτε δυναστικών επικυρίαρχων. Στην επικοινωνία αυτό αφορά τον έλεγχο των μέσων μαζικής πληροφόρησης από ελάχιστα άτομα, τον επηρεασμό τους από άνομες και καταχρηστικές διαπλοκές με την εκάστοτε εξουσία, την διάβρωσή τους από διεθνικές δυνάμεις που διαφεύγουν των ελέγχων των μεμονωμένων κοινωνιών και από την ανάπτυξη αδιαφανών διαπλοκών φορέων πληροφόρησης με σκοτεινά συμφέροντα ή ανεξέλεγκτους ιδιωτικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Τα φαινόμενα αυτά απέκτησαν γιγαντιαίες διαστάσεις λόγω προϊούσης στοχαστικής διαφθοράς που προκαλεί πλημμυρίδα ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένων τσαρλατάνων κίβδηλης επιστημονικής εγκυρότητας και συχνά διεθνικά και αδιαφανώς δραστηριοποιημένων. Ακόμη και ο κερδοσκόπος Σόρος που εξ αντικειμένου βρίσκεται εκτός κοινωνικών ελέγχων, επηρεάζει βαλκανικά (και ελληνικά)
«ιδρύματα» και βρίσκεται πίσω από νοσογόνες πολιτικές δραστηριότητες που φθάνουν μέχρι την χρηματοδότηση αποδομητικών βιβλίων δημοτικού (http://www.ifestos.edu.gr/59.htm), την επιστράτευση διανοουμένων (http://www.ifestos.edu.gr/26.htm) και την σύνταξη εκθέσεων που υποστήριζαν το φασιστοειδές σχέδιο Αναν (http://www.ifestos.edu.gr/32.htm) ακόμη και μετά την καταψήφισή του. Τέτοια και άλλα φαινόμενα επιτείνονται λόγω δημιουργίας πελώριων μέσων πληροφόρησης παγκόσμιας εμβέλειας που αποτελούν συχνά εξαρτημένη μεταβλητή των ηγεμονικών δυνάμεων.
Αν δεν το έχουμε καταλάβει καιρός είναι να το αντιληφθούμε: Οι διανεμητικές λειτουργίες των μέσων ενημέρωσης επηρεάζουν ζωτικά τα συμφέροντά μας, την δημοκρατία, την καθημερινή μας ζωή, τις οικογένειάς μας, την πατρίδα μας και την ειρήνη και σταθερότητα στον κόσμο και στην περιοχή μας. Το τελευταίο μέσο των ανθρώπων κατά του ανορθολογισμού και κατά του κατεξουσιασμού ίσως πλέον είναι μόνο το διαδίκτυο. Ίσως είναι επίσης ένα από τα ισχυρότερα μέσα στήριξης της εθνικής ανεξαρτησίας, δηλαδή της συλλογικής ελευθερίας των λιγότερο ισχυρών και φιλειρηνικών κρατών (http://www.ifestos.edu.gr/67.htm). Συντομογραφικά, θα πρέπει να σκιαγραφήσω το «background» κύριων εξελίξεων της ύστερης ελληνικής ιστορίας που σχετίζεται με τις δικές μου ενασχολήσεις και που εκτιμώ πως μας επηρέασαν σημαντικά (και πως επίσης συνεχίζουν να μας επηρεάζουν). Για όσους εκ πρώτης όψεως εκπλαγούν ή ενοχληθούν ας ηρεμήσουν. Όπως και πρόσφατες παρεμβάσεις μου για τα βιβλία της ιστορίας (http://www.ifestos.edu.gr/60.htm) και τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο (http://www.ifestos.edu.gr/74Cy.htm), τα ζητήματα αυτά δεν είναι ιδεολογικού ή παραταξιακού χαρακτήρα. Αφορούν γενικότερα ζητήματα και τον τρόπο που επηρεάζουν την ειρήνη, την σταθερότητα και την ελευθερία. Ελευθερία όχι αυθαίρετα νοηματοδοτημένη αλλά ως αξίωση και ως δικαίωμα αυτοδιάθεσης, απόλαυσης της ετερότητας και στις διεθνείς σχέσεις ως δικαίωμα εθνικής ανεξαρτησίας.
Οι παροικούντες την ελληνική και κυπριακή «στοχαστική», «ακαδημαϊκή», «διπλωματική» και «πολιτική» Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι πολλά «παίχτηκαν» μετά την αποχώρηση ηγετών όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Λειτουργώντας εθνοκεντρικά, δηλαδή υπέρ της ελευθερίας της κοινωνίας που τους έτυχε να είναι ηγέτες, επιχείρησαν να αντιστρέψουν τον φαύλο κύκλο ξένων εξαρτήσεων και υποδουλώσεων, χάραξαν κόκκινες γραμμές γύρω από τα συμφέροντα κυριαρχικής επιβίωσης τους κράτους τους και τήρησαν κάποια προσχήματα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού όσον αφορά την αξιοπρέπεια της κοινωνίας που τους εμπιστεύτηκε την διακυβέρνηση. Η αποχώρησή τους, όμως, έκλεισε τον κύκλο μεταπολεμικων πολιτικών ηγεσιών που χαρακτηρίζονταν από αυστηρή, ουσιαστική και στοιχειωδώς συνεπή προσκόλληση στην ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτό δεν συντελέστηκε τυχαία. Συνοδεύτηκε από τον αστερισμό των θεωρημάτων και ιδεολογημάτων του «τέλους της κυριαρχίας», της «παγκοσμιοποίησης» και της «μεταεθνικής εποχής» που κατά τους τσαρλατάνους που τα κήρυτταν τερμάτιζαν την ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας και του έθνους-κράτους. Σταδιακά, συστηματικά και μεθοδικά οι μηχανισμοί της ξένης εξάρτησης (ξανά)πήραν το πάνω χέρι (όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα στα Βαλκάνια, http://www.ifestos.edu.gr/55.htm). Για παράδειγμα, διατρέχοντας την δεκαετία του 1990 και εισερχόμενοι στην τρέχουσα δεκαετία, ο σχεδιασμένος καταποντισμός της ελληνικής εθνικής στρατηγικής επέβαλλε καταστολή κάθε στοιχειωδώς ορθολογιστικής ανάλυσης: 1) Η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έπρεπε να υπονομευτεί (μέμνησον των επιθέσεων κατά του αείμνηστου Παναγιώτη Κονδύλη), 2) ο διπλωματικός ορθολογισμός έπρεπε να διαταραχθεί από μπερδεμένους κομπλεξικούς αμπελιφολόσοφους που περιφέρονται στην λεωφόρο που αρχίζει από τις στήλες του Ολυμπίου Διός και καταλήγει στο Φαληρικό Δέλτα, (ποιοι βρίσκονταν ακόμη και δίπλα σε ανώτατους άρχοντες για να λένε αστεία περί Derrida;), 3) οι κοσμοθεωρήσεις των ελλήνων έπρεπε να αντικατασταθούν από ιδεολογήματα έσχατων ποιοτικών υποκατηγοριών ελληνόφωνων λονδρέζων «δημόσιων διανοουμένων» που πλημμύρισαν τα κυριακάτικα φύλλα, 4) φαιδροί και αδίστακτοι αρθρογράφοι έπρεπε να αποκτήσουν μονοπώλιο περιπαικτικών χυδαιοτήτων που δολοφονούσε τον χαρακτήρα κάθε ασυμμόρφωτου και 5) η ανάλυση της εξωτερικής πολιτικής έπρεπε να κυριαρχηθεί από ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένους πρώην ανώτατους αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών (ή σπιθαμιαίου αναστήματος παράγωγά τους). Στον διπλωματικό στίβο όλα αυτά είχαν άμεση εφαρμογή. Μεταξύ άλλων, 6) η αντιμετώπιση του τουρκικού και «μακεδονικού» αναθεωρητισμού ήταν … εθνικισμός, 7) η Κύπρος δεν έπρεπε να υποβάλει αίτηση ένταξης στην ΕΕ, η αμυντική σύζευξη Κύπρου – Ελλάδας δεν έπρεπε να ενισχυθεί και 9) η φιλοπατρία έπρεπε να εκμηδενιστεί με ταμπέλες, δολοφονίες χαρακτήρων, έλεγχο πανεπιστημιακών Τμημάτων και διασπορά Σόρων, σορακιών και κορακιών σ’ όλο το φάσμα της δημόσιας, κρατικής και στοχαστικής ζωής (http://www.ifestos.edu.gr/43.htm). 10) Η Κύπρος «έπρεπε» να υποδουλωθεί, 11) η αποτρεπτική στρατηγική της Ελλάδας να υπονομευτεί, 12) το φασιστικό σχέδιο Αναν να γραφτεί, θεοποιηθεί και επιβληθεί, 13) οι έλληνες να εμφανιστούν ως παράδειγμα Βαλκανικής τρέλας, 14) η ειρηνική επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών να εμφανιστεί ως δήθεν τσίρκο χορευτών που οδηγούσε στην αποδοχή των θέσεων του «Άλλου (αποδοχή του τουρκικού αναθεωρητισμού, διχοτόμηση του Αιγαίου, «αυτονομία των μουσουλμάνων της Θράκης», νομιμοποίηση των τετελεσμένων της βίας στην Κύπρο – αυτά και πολλά άλλα δρομολογήθηκαν και επέρχονται) 15) να γραφτούν ιστοριογραφικά ανέκδοτα κατεδάφισης των ιστορικών μνημών και αποδόμησης των ελλήνων αρχίζοντας από το δημοτικό, 16) να αναδειχθούν στοχαστικοί μεταπράτες του Άλλου (έχουμε Ιμια/Καρτακ και όχι Ιμια, λένε αδίστακτοι εγχώριοι μεταπράτες αναθεωρητικών κρατών σε βιβλία και επιφυλλίδες), 17) να ανακηρυχθεί μονομερώς η εποχή του τέλους της εθνικής ανεξαρτησίας που μας φέρνει στην … μεταεθνική εποχή, 18) να καταλάβουν την Κύπρο σταλινικοί μηχανισμοί για να εξυπηρετηθούν νεοφιλεύθεροι διεθνοφασιστικοί σκοποί (η έσχατη αντίφαση που μόνο σε έλληνες μπορούσε να συμβεί), 19) να εκμηδενιστεί έτσι η ελληνική συνείδηση της μεγαλύτερης και πιο βαθιάς ελληνικής κοινωνίας που εδώ και χιλιάδες χρόνια βρίσκεται στην Κύπρο, 20) να μετατραπεί η μεγαλόνησος σε αβύθιστο ιμπεριαλιστικό αεροπλανοφόρο, 21) να κατεδαφιστούν οι ελλαδικοί παραδοσιακοί κομματικοί μηχανισμοί για να φτιαχτούν εξουσιαστικοί ακταρμάδες αναρχοδεξιοαριστερονεοφιλελευθεροκεντρωαριστερών (και αυτό επέρχεται), 22) να προκληθούν νέες ανακατανομές εδαφών, πληθυσμών και συμφερόντων στα Βαλκάνια (αυτό επίσης επέρχεται), κ.τλ κ.τλ. Ανέφερα μερικά πασίδηλα και καθημερινά καταμαρτυρούμενα ζητήματα που εμπίπτουν στον τομέα αρμοδιότητάς μου. Στον οικονομικό, θεσμικό και άλλους τομείς η κατάσταση είναι ανάλογη και αντίστοιχη. Αυτά τα λιγοστά αναφέρονται γιατί είναι διυποκειμενικά γνωστά: Είτε κανείς έχει μάτια και τα βλέπει είτε εθελοτυφλεί ή συνένοχα συμφωνεί-συμπράττει. Στο επίπεδο των λεγόμενων στοχαστών και πολιτικών ελίτ το τελευταίο είναι μάλλον ο κανόνας παρά η εξαίρεση. Ανάλογη είναι η κατάσταση, πρέπει να πούμε, και σε γειτονικά κράτη.
Αναμφίβολα, οι κοινωνικές οντότητες, όπως πάντοτε έκαναν, αφού υποστούν λιγότερες ή περισσότερες ζημιές, τελικά ανασυντάσσονται, αναπτύσσουν αντιστάσεις και αντιδρούν κατά των κορακιών που τρώνε τα σωθικά τους. Τελικά, μετά από πολλές ζημιές, επίσης, αξιώνουν εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή ελευθερία. Όπως εξελίσσεται η τεχνολογία και τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα, το διαδίκτυο είναι πλέον ένα κύριο μέσο κοινωνικής αντίστασης. Οπωσδήποτε υπονομεύουν την λογοκρισία, χαλούν τα σχέδια των διεθνοφασιστών κάθε είδους, φωτίζουν αδιαφανείς δραστηριότητες και αποκαλύπτουν διεθνικές ή διεθνείς κατεξουσιαστικές αξιώσεις. Το διαδίκτυο ίσως τελικά καταστεί το σημαντικότερο μέσο ενίσχυσης της δημοκρατίας και διασφάλισης της εθνικής ανεξαρτησίας.
Πάση θυσία το διαδίκτυο πρέπει να διαφυλαχθεί. Η παρέμβαση του admin-Forum είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Είναι ένα πράγμα η λογοκρισία και άλλο η προστασία από χυδαιολογίες και βωμολοχίες όσων επισκέπτονται μπλοκ και ιστοσελίδες. Όταν εξόφθαλμα προσβάλλεται η αισθητική μας και ο ποινικός κώδικας ο admin ενός μπλοκ δεν πρέπει να στέκεται σε συμβουλές αλλά να παρεμβαίνει κατασταλτικά. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με ιδέες για περιορισμό στην χρήση του διαδικτύου. Αν είναι να γίνουν κανονιστικές ρυθμίσεις, η πρώτη και κυριότερη είναι να καταστήσει τους ιδιοκτήτες κάθε μπλοκ υπεύθυνους για τυχόν παραβίασης των νόμων. Κανείς δεν θέλει και δεν πρέπει να παραβιάζει τους νόμους ενός κράτους. Ασφαλώς, η παραβίαση της αισθητικής μας δεν μπορεί να ελεγχθεί κανονιστικά. Γι’ αυτό, οι admin των καλών μπλοκ απαιτείται να μας προστατεύουν από τους απολίτιστους, τους χυδαίους και τους βωμολόχους. Ελευθερία έκφρασης δεν σημαίνει ασυδοσία, πρωτογονισμός και βαρβαρότητα. Σημαίνει ανάβαση σε υψηλότερες βαθμίδες επικοινωνίες στην βάση θεμελιωμένων και λογικών επιχειρημάτων.
Πολλά θα μπορούσαν να προστεθούν. Για παράδειγμα, να τονιστεί πως το διαδίκτυο εξελίσσεται ως το μέσο μιας νέας ιδιόμορφης πλανητικής ανθρώπινης αυτοοργάνωσης. Δεν συγκροτεί κοινωνικοπολιτικό σύστημα, δεν οδηγεί σε πολιτειακή οργάνωση και παρά την πλανητική εμβέλεια των δικτυακών επικοινωνιών δεν μπορεί να δημιουργήσει παγκόσμιο κράτος ή κάποια άλλη πλανητική εξουσία. Δεν σχετίζεται με αστείους διεθνισμούς και κοσμοπολιτισμούς του παρελθόντος γιατί δεν περιστέλλει την ανθρώπινη ετερότητα αλλά αντίθετα την διευρύνει και την εμπλουτίζει. Είναι ακόμη ισχυρό μέσο στα χέρια των μελών όλων των κοινωνιών για να αναπτύξουν –χωρίς να θίγεται η πατρίδα του καθενός– ένα παγκόσμιο και πολιτικά ακίνδυνο κοσμοπολιτισμό. Ακίνδυνο κοσμοπολιτισμό, γιατί όπως οι καλοί διεθνολόγοι γνωρίζουν (Edward H. Carr, Η εικοσαετής κρίση – http://www.piotita.gr/Edward_Carr.htm, σ. 125), ο κοσμοπολιτισμός και ο διεθνισμός αποτελούσαν ανέκαθεν τις ισχυρότερες μεταμφιέσεις των ηγεμονικών αξιώσεων. Το διαδίκτυο προσφέρει δυνατότητες επικοινωνίας και κοινωνίας σχέσεων που έχουν ως αφετηρία τον άνθρωπο, που του επιτρέπουν το δικαίωμα επιλογής και που του προσφέρουν την ευκαιρία να συμμετάσχει σε κοινότητες συνανθρώπων του οι οποίες αφενός δεν θίγουν την ανθρώπινη ετερότητα και αφετέρου παρακάμτουν περιοριστικούς μηχανισμούς, αγκυλώσεις και στενώσεις. Ο άνθρωπος του πλανήτη απέκτησε, επιτέλους, το όπλο του αδυνάμου κατά των πανίσχυρων πλανητικών κατεξουσιαστικών μηχανισμών και των ολοένα και πιο εξεζητημένων μεθόδων κοινωνικοπολιτικής περιστολής. Για όσους δεν το γνωρίζουν, τέλος, σήμερα «Ελλάδα» δεν είναι μόνο το νεοελληνικό κράτος ή το ταχύρρυθμα διολισθαίνων προς ολική καταστροφή (νέο)κυπριακό κράτος. Είναι η «Ελλάδα του διαδικτύου». Εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες ο καθένας εκ των οποίων δεν γνωρίζει που βρίσκεται ο έτερος επικοινωνούν νυχθημερόν. Επικοινωνούν μέσα από λίστες συζητήσεων, μπλοκ και ιστοσελίδες. Ένας πρόχειρος υπολογισμός έδειξε ότι όταν ο υπογράφων αποστέλλει ένα μήνυμα εν δυνάμει φθάνει σε περίπου τριακόσιες χιλιάδες έλληνες ενώ δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα επισκέπτονται τις ιστοσελίδες του (http://www.ifestos.edu.gr, http://www.ifestosedu.gr). Τέρμα η λογοκρισία.
Επειδή, τουλάχιστον στο παρόν στάδιο, δεν εμπιστευόμαστε τις κανονιστικές ρυθμίσεις, ας φροντίσουν οι admin, τουλάχιστον, να διαφυλάξουν κάποια ποιότητα επικοινωνίας. Η επικοινωνία με νέες μεθόδους είναι η σύγχρονη κοινωνία σχέσεων, είναι το μέσο συγκρότησης κοινοτήτων με συμπλέοντα ενδιαφέροντα και συμφέροντα, είναι η δίοδος που οδηγεί σε πελώριες πολιτισμικές συμμίξεις και εμπλουτισμούς, είναι το κύριο μέσο κοινωνικοπολιτικών ελέγχων των δυτικών κοινωνιών των οποίων η λαϊκή κυριαρχία συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο και είναι συχνά το μέσο αλληλεγγύης και αντίστασης των πολιτών κατά δυσλειτουργιών του συστήματος ή ακόμη και κατά ανάπτυξης δεσποτικής και αυταρχικής διακυβέρνησης. Η διαφάνεια, επιπλέον, είναι προϋπόθεση της αναδυόμενης νέας μορφής ανθρώπινης αυτοοργάνωσης. Αν θα πρέπει να σκεφτούμε κάποιους ακόμη κανονιστικούς ελέγχους θα πρέπει να αφορούν κυρίως την χρήση της τεχνολογίας χωρίς ένδειξη ταυτότητας. Γιατί κανείς θα έπρεπε να κρύβει την ταυτότητά του; Αυτονόητα, επίσης, όπως εξάλλου νομίζω ισχύει και τώρα για κάθε εκδήλωση του κοινωνικού ανθρώπου, απαιτείται να ελέγχονται παραβιάσεις της κείμενης νομοθεσίας κάθε κράτους. Οι κανονιστικοί έλεγχοι, επιπρόσθετα, αυτονόητα απαιτείται να ελέγχουν αυστηρά την παραβίαση της ατομικής ζωής και την συστηματική ηθική παρενόχληση του ιδιωτικού βίου (βεβαίως, είναι ένα πράγμα η αποστολή εκατοντάδων spam αγνώστων αποστολέων και άλλο η μεμονωμένη ή κατά λάθος ενόχληση από μια αποστολή ενός ηλεκτρονικού μηνύματος).
Καταληκτικά, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, το διαδίκτυο μετατρέπεται στον κύριο μηχανισμό κοινωνικής αντίστασης. Γύρω από το http://www.antibaro.gr είναι που συνασπίστηκαν οι έλληνες για να αντιμετωπίσουν την κοινωνικοπολιτική αναλγησία όταν γελοία κριτικά κονστρουκτιβιστικά ιστοριογραφικά ανέκδοτα που εκκολάφθηκαν διεθνικά έφθασαν μέχρι τις πύλες των ελληνικών δημοτικών σχολείων. Ο υποφαινόμενος, για να αναφέρω ένα ακόμη παράδειγμα, μετά από μια δεκαετία επιφυλλίδων στις πρώτες εφημερίδες και όταν αισθάνθηκε την δαμόκλειο σπάθη της λογοκρισίας (ή δεν μπορούσε να συνυπάρξει με ακαδημαϊκά μεταμφιεσμένους τσαρλατάνους και γελοίους επιφυλλιδογράφους), στο διαδίκτυο βρήκε διέξοδο. Οι δικτυακοί μου τόποι http://www.ifestos.edu.gr, http://www.ifestoedu.gr και τα 3-4 μπλοκ που διαθέτω –εκτός της διεύρυνσης της επιστημονικής επικοινωνίας για να συμπεριλάβει χιλιάδες συναδέλφους και φοιτητές– μου επιτρέπουν ελευθερία έκφρασης που παρακάμπτει λογοκρισίες, που επιτρέπει επικοινωνία με δεκάδες χιλιάδες «επισκέπτες» κάθε μήνα και που αναπτύσσει κοινωνία σχέσεων με εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες τους οποίους ποτέ δεν συνάντησα και που διαβιούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου. Επειδή λοιπόν προβλέπω πως νέες κανονιστικές ρυθμίσεις είτε θα διέπονται από ανόητες νοοτροπίες χωροφύλακα είτε θα αναπαράγουν τον προαναφερθέντα δεσποτισμό, καλά κάνει ο κάθε admin να αναλάβει, προσωρινά έστω, την ευθύνη διαφύλαξης του διαδικτύου από γελοίους, βωμολόχους και υβριστές. Συγχαρητήρια Saliveros.
Π.Ήφαιστος http://www.ifestos.edu.gr info@ifestosedu.gr
NB. Λόγω φόρτου ίσως να μην δύναμαι να παρεμβαίνω και να απαντώ συχνά. Αργότερα ίσως και αφού ανθίσουν πολλά λουλούδια.
Αυγούστου 26, 2008 at 10:55 πμ
Δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης και ύβρεις σε όσους την υποστηρίζουν. Προφανώς, αγαπητέ κύριε Ήφαιστε, θεωρείτε τον εαυτό σας και τους συνοδοιπόρους σας στον λαμπρό αγώνα εναντίον της νεοταξικής συνομωσίας (Λιακόπουλος, Γεωργιάδης, Γιαννιώτης κλπ) τους μόνους πατριώτες, αντίθετα με τους υπόλοιπους “υπηρέτες των ξένων κέντρων”, “πράκτορες” και “προδότες” (ή απλώς “αφελείς”) που δεν συμμεριζόμαστε τις φοβίες σας.
Με τέτοιες θέσεις, και μάλιστα διανθισμένες με επίθετα σαν αυτά που παρέθεσα παραπάνω, δεν πρέπει να παραπονείστε όταν σας επιστρέφουν την ευγένειά σας με χαρακτηρισμούς όπως αυτός του “βραδύνοα εθναμύντορα”.
Αυγούστου 27, 2008 at 6:14 πμ
Αγαπητέ κ Άγνωστε,
Όπως βλέπετε, παρά τους χαρακτηρισμούς σας, δημοσιεύω το σχόλιό σας. Θα το εκτιμούσα, πάντως, αν γράφατε, μαζί με το σχόλιό σας, και το όνομά σας. Αν και θεωρώ μεγάλο ολίσθημα να υποστηρίζει κάποιος ένα ανελεύθερο και φασιστοειδές σχέδιο όπως αυτό, έχουμε δημοκρατία και δεν νομίζω ότι είναι σωστό να κρύβεστε πίσω από ανωνυμία.
Μιας και γράφω από φορητό υπολογιστή και στην θάλασσα, απαντώ συντομογραφικά.
Πρώτον, στα κείμενά μου διαβάζετε ότι θέλετε και συμπεραίνετε ότι θέλετε. Διαβάστε προσεκτικά και θα δείτε ότι ούτε στο παρόν μπλοκ ούτε στην ιστοσελίδα μου (www.ifestosedu.gr) όπου έχω δημοσιευμένες χιλιάδες σελίδες ή ασφαλώς στα βιβλία μου, δεν κάνω δίκη προθέσεων. Αν αισθάνεστε ένοχος για κάτι παρακαλώ μην ενοχοποιείτε εμένα για τις ενοχές σας, παρακαλώ.
Δεύτερον, επειδή πιο πάνω τα περισσότερα αφορούν την Κύπρο νομίζω ότι δυστυχώς!!! δικαιώνομαι απόλυτα. Η νέα πολιτική ηγεσία με προσεγγίσεις που θεωρώ ότι εντάσσονται πλήρως στην λογική του σταλινισμού στην οποία έχει θητεύσει επί μακρόν οδηγεί ένα μικρό κράτος στην διάλυση και την κυπριακή κοινωνία στον εκμηδενισμό. Όσον αφορά την Ελλάδα, η πολιτική φιλοσοφία των ελλήνων, αν και αλάνθαστη και τιμωρός στις τελευταίες εκλογές δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στο απόλυτο αδιέξοδο των ελλήνων.
Τρίτον, φιλικά σας συμβουλεύω να διαβάσετε περισσότερα κείμενά μου των τριών τελευταίων δεκαετιών πριν βιαστείτε να με καταδικάσετε. Κυρίως διαβάστε τα βιβλία μου για την υποβολή αίτησης ένταξης ως μέσο ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού (ιδ. Παπαζήσης 1991 και το Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική, Παπαζήσης 1992) καθώς και πολλά δοκίμια στην http://www.ifestosedu.gr , ιδιαίτερα αυτό που είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Γιάννου Κρανιδιώτη.
Τέταρτον, δράττομαι της ευκαιρίας, πιο κάτω, να παραθέσω δύο κείμενα. Ένα δικό μου και ένα του Χρήστου Γιανναρά τα οποία ίσως απαντούν κάποια σημεία των θέσεών σας.
Πέμπτον, μερικά κείμενα διεθνών σχέσεων (βλ. για παράδειγμα του John Mearsheimer, Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (βλ. http://www.ifestosedu.gr/82GoodBooks.htm ). Η κατανόηση των διεθνών σχέσεων στην στο στοιχειωδέστερο γνωστικό επίπεδο ίσως σας οδηγήσει στο ίδιο συμπέρασμα μαζί μου, ότι δηλαδή η εθνική ανεξαρτησία κάθε λαού είναι η ελευθερία του και ότι οι έλληνες σ’ αυτό πάσχουν.
Τέλος, υποθέτοντας ότι πρόθεσή σας είναι ο διάλογος σημειώστε ότι το να αναμιγνύεις ονόματα ανομοιογενών και ετερογενών ατόμων για να γενικεύσεις ονομάζεται “δολοφονία χαρακτήρων” και είναι η προσφιλέστερη υπόγεια και ύπουλη μέθοδος της CIA.
Έστω και αν προφανώς διαφωνούμε, να είστε καλά.
Τα κείμενα στα οποία αναφέρθηκα πιο πάνω είναι τα εξής:
Περί «σκασμού», «τσιμεντωμάτων» και διζωνικών
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟY*
«Σκασμός» άκουσα ότι είπε ο νυν Πρόεδρος, για όσους δεν λένε ανοικτά ότι είναι εναντίον της «διζωνικής» και που τολμούν να εκφράσουν επιφυλάξεις για τους χειρισμούς τους σε αυτό και συναφή ζητήματα. Αυτό το ανοίκειο και αυταρχικό «σκασμός», λοιπόν, υποθέτω δεν με αφορά εμένα, μιας και από δεκαετίες μιλώ κατά της διζωνικής, ενώ είμαι ένας από τους πρωτεργάτες (και ο κ. Χριστόφιας με τους συνεργάτες του επί δεκαετίες ο αντίποδας) για την καλλιέργεια της ευρωπαϊκής προοπτικής και την υπέρβαση αλλόκοτων ιδεών περί διζωνικής ομοσπονδίας. Σε κάθε περίπτωση, διερωτώμαι κατά πόσο ο νυν Πρόεδρος, που θήτευσε για χρόνια στη σταλινική πολυεθνική υπερδύναμη, τίποτα δεν διδάχθηκε. Δεν διδάχθηκε πως διζωνικά, τριζωνικά και πενταζωνικά κράτη μόνο αυταρχικά συγκρατούνται ενωμένα (ή μήπως το διδάχθηκε καλά και το «σκασμός» είναι μια πρόγευση του τι έπεται όταν επιβληθεί μια τουρκοαγγλική επικυριαρχία και καταργηθεί η κυπριακή λαϊκή κυριαρχία!). Δεν διδάχθηκε, επίσης, ότι οι λαοί μπορεί να ξεγελαστούν προσωρινά και να πάθουν ζημιές, αλλά τελικά δεν «σκάνε» αλλά αρχίζουν να φωνάζουν και μάλιστα δυνατά. Κάποιοι φοβούνται, κάποιοι αναρριχούνται, κάποιοι προσαρμόζονται σε ντόπιους και ξένους κατακτητές, και κάποιοι γίνονται εξουσιαστικά τρωκτικά ξένων συμφερόντων αλλά στο τέλος, όταν απειληθεί η ελευθερία τους, όλοι αντιστέκονται! Ακόμη και όταν μιλά σε ηττημένους, κουρασμένους και ελέω εκλογικών συστημάτων πολιτικά τραυματισμένους Κυπρίους, ας ξανασκεφτεί ο νυν Πρόεδρος και ας μην επαναλάβει τέτοιες πολιτικά απαράδεκτες φράσεις. Εγώ λοιπόν που ανήκω στην ομάδα εκείνη των Κυπρίων που δεν «σκάνε» θα πω, σήμερα, δύο πράγματα.
Πρώτον, εκφράσεις όπως «σκασμός» και μάλιστα προερχόμενες από πρώην σταλινικό, που σήμερα συνεργάζεται αγαστά με τους αγγλοαμερικανούς, είναι προοίμιο ενός επερχόμενου αυταρχισμού, που θα καταστείλει την κυπριακή ελευθερία. Δεν το προσωποποιώ ούτε κάνουμε δίκη προθέσεων του Προέδρου και των συνεργατών του. Αυτό γιατί είτε λειτουργούν συνειδητά είτε ανεπίγνωστα πολιτικά είναι αδιάφορο. Οι πολιτικοί μηχανισμοί και οι πολιτικοί καταναγκασμοί κτίζονται από τους εχθρούς της Κύπρου εδώ και πολλές δεκαετίες, διαχέονται σε όλο το πολιτικό φάσμα και διεισδύουν ακόμη και στην ψυχή πολλών Κυπρίων. Τώρα που ωρίμασαν οι συνθήκες, λοιπόν, συνειδητά ή ανεπίγνωστα κάποιοι με φανατισμό επιδίδονται στο τσιμέντωμα των τετελεσμένων της βίας και αυτό δεν κρύβεται με τίποτα. Ο επερχόμενος αυταρχισμός, επίσης, φαίνεται σαφώς και από την απίστευτη επίθεση κατά της Κυπριακής Εκκλησίας. Θέλει, λοιπόν, να μας επιβάλει ο Πρόεδρος και η πολιτικοί του συνεργάτες την αλλόκοτη ιδέα ότι είναι «θεοκρατία» να ζητάς δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και απαλλαγή από νεοαποικιακούς δεσμούς όπως βάσεις, ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις; Καλά θα κάνει ο νυν Πρόεδρος να μελετήσει λίγο τον ιστορικό ρόλο της Κυπριακής Εκκλησίας. Ανεξαρτήτως ηγητόρων ή κατακτητών, η Εκκλησία της Κύπρου ήταν πάντοτε ο πνευματικός φορέας των Κυπρίων. Ιδιαίτερα σε χαλεπούς καιρούς που φαίνεται πως έρχονται, η Εκκλησία είναι σταθερός θεσμός προάσπισης της ετερότητάς μας, του πολιτισμού μας και της πίστης μας. Ίσως και αυτοί που σήμερα άκριτα μιλούν περί «θεοκρατίας» να χρειαστούν αύριο αυτή την πνευματική στήριξη. Αν κάπου κολλούσε το «σκασμός», είναι κατ’ αυτών που επιτίθενται κατά του θεσμού της Κυπριακής Εκκλησίας και του ιστορικού δικαιώματός της να προασπίζεται την ελευθερία και τον πνευματικό κόσμο των Κυπρίων.
Δεύτερον, καθημερινά πλέον βομβαρδιζόμαστε από θέσεις των οποίων οι αποδέκτες ναι μεν δεν είναι ηλίθιοι, αλλά για τις οποίες ισχύει το το γκαιμπελικό ρηθέν «άμα το ψέμα επαναληφθεί εκατό φορές γίνεται πιστευτό» (όταν μάλιστα «αντιπολιτευτικά» πολιτικά εξαπτέρυγα, στρατευμένοι διανοούμενοι και ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης το επαναλαμβάνουν πολλαπλασιαστικά). Στέκομαι λοιπόν στις δηλώσεις του Προέδρου της 8.7.2008 και τις αντικρούω, υποστηρίζοντας πως δικοινοτική, διζωνική και μάλιστα συνεταιριστική ομοσπονδία είναι διχοτόμηση, αφύσικος γάμος και στη συνέχεια αδιάκοπες ανώμαλες επαφές μεταξύ των ανθρώπων που εγκλωβισμένοι σε τεχνητούς θεσμούς δεν θα αναπτύσσουν κοινωνία σχέσεων, αλλά θα εισέρχονται από το ένα αδιέξοδο στο άλλο, συγκρουόμενοι σ’ έναν αδιάκοπο «πόλεμο όλων εναντίον όλων». Αυτό παθαίνουν όσοι δεν διαθέτουν βιώσιμο κράτος και ο Πρόεδρος ας κοιτάξει γύρω του στη διεθνή σκηνή. «Πολιτική ισότητα σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ», εξάλλου, ήταν και συνεχίζει να είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να ερμηνευτεί ως συνεταιριστική αντίληψη (των Τούρκων την οποία επί δεκαετίες εμείς, συμπεριλαμβανομένου του ΑΚΕΛ, σωστά απορρίπταμε). Μπορεί εναλλακτικά να συναρτηθεί με τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα, που ο Πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει πως είναι νομικοπολιτικά δεσμευτική για όλους. Αυτό σημαίνει μόνο, 1) δημοκρατία (όχι μεταξύ ρατσιστικά οριοθετημένων ομάδων αλλά στη βάση της πλειοψηφίας στο επίπεδο του ενιαίου λαού.) 2) εφαρμογή των συμβάσεων για το έγκλημα των εποίκων και για τα ανθρώπινα δικαιώματα. 3) εφαρμογή της ευρωπαϊκής έννομης τάξης που σημαίνει απρόσκοπτη διακίνηση ανθρώπων, κεφαλαίου, αγαθών και υπηρεσιών, και ασφαλώς εγκατάσταση και απόκτηση περιουσίας (πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για τη δική σου περιουσία) και 4) απαλλαγή από εγγυήσεις και στρατεύματα, πρακτικές που μας επέβαλαν οι αποικιοκράτες και που αντιβαίνουν στο διεθνές δίκαιο.
Τελειώνω λοιπόν λέγοντας δύο πράγματα. Πρώτον, η οριοθέτηση της λύσης που έκανα μόλις δεν είναι αυθαίρετη. Είναι η διεθνής κα ευρωπαϊκή νομιμότητα. Η ένταξη -την οποία εγώ και μερικοί άλλοι υποστηρίξαμε ένθερμα επί δεκαετίες και την οποία το ΑΚΕΛ αντίστοιχα καταπολέμησε επί δεκαετίες- σκοπό έχει, ακριβώς, να διευκολύνει την ειρηνική επίλυση του Κυπριακού με το να δημιουργήσει δεσμευτικό πλαίσιο αρχών λύσης, που θα παράκαμπτε αδιέξοδες έννοιες όπως διζωνική κτλ. Δεύτερον, κανένας Πρόεδρος δεν είναι νομιμοποιημένος να επιχειρήσει με κολπάκια και ελιγμούς να καταργήσει το κράτος, που αποτελεί για κάθε λαό το θεσμό συλλογικής ελευθερίας. Σε όλα τα κράτη η πολιτική ηγεσία εκλέγεται για να προασπίσει το κράτος και να το διαφυλάξει, όχι για να το καταργήσει. Η ψήφος στην εκλογή προέδρου ήταν α) κομματική, β) εντολή διακυβέρνησης και γ) σε καμιά περίπτωση ψήφος υπέρ της κατάργησης της εθνικής ανεξαρτησίας των Κυπρίων.
* Καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών
Πηγή: εφημερίδα «Σημερινή», 26/8/2008
Μοναδικός! Πραγματικός Δάσκαλος!
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_24/08/2008_282238
Ο,τι χάθηκε δεν κινδυνεύει
Tου Xρηστου Γιανναρα
Ποιο αντίκρισμα πραγματικής απειλής θα μπορούσαν να έχουν οι λέξεις «εθνική καταστροφή» για τον Ελληνισμό σήμερα;
Οι λέξεις σημαίνουν το ενδεχόμενο να διαμελιστεί το ελλαδικό έθνος-κράτος, να σμικρυνθεί εδαφικά ή να υποδουλωθεί. Να καταλυθεί η πολιτειακή του υπόσταση με ξενική κατοχή, να ακυρωθεί και τυπικά η αυτονομία του κράτους. Να στερηθούν οι υπήκοοι τις πολιτικές τους ελευθερίες, να προσαρτηθούν μεγάλα τμήματα χερσαίου ή θαλάσσιου χώρου από γείτονες.
Ολα τα παραπάνω ενδεχόμενα καταδείχνουν ότι μια υποθετική «εθνική καταστροφή» θα αφορούσε το σημερινό ελλαδικό έθνος-κράτος, όχι τον Ελληνισμό ως πρόταση πολιτισμού και παραγωγό ετερότητας βίου. Αν υπάρχει ακόμα τέτοια ενεργός πρόταση και αν παράγεται σήμερα ιδιοπροσωπία πολιτισμού στο κρατίδιό μας των ελληνώνυμων Βαλκανίων, είναι θέμα που δεν συναρτάται με το ενδεχόμενο «εθνικής καταστροφής». Και αν συναρτηθεί, θα χλευαστεί και θα αγνοηθεί σαν «εθνικιστική» ιδεοληψία.
Το ενδεχόμενο όμως «εθνικής καταστροφής» τρομοκρατεί και πανικοβάλλει (εθνικιστικότατα), ενώ η μάλλον συντελεσμένη ιστορική εξαφάνιση ελληνικής πρότασης πολιτισμού δεν μοιάζει να ενοχλεί κανέναν. Ο λόγος είναι προφανής: Η τυχόν υποταγή του κράτους ή τμημάτων του σε ξενική κυριαρχία, ο εδαφικός διαμελισμός ή η απώλεια της αυτονομίας του θα είχε οπωσδήποτε συνέπειες στην οικονομική, εργασιακή, επιχειρηματική κατάσταση του καθενός μας, θα ανέτρεπε ριζικά ή εν μέρει τη «βολή» μας, τα ατομικά μας συμφέροντα, την όποια καταναλωτική μας ευχέρεια. Ενώ την πολιτιστική εξαφάνιση του Ελληνισμού ούτε την καταλαβαίνουμε ούτε και ζημιώνει την ευζωία μας.
Ο καταναλωτισμός ως νοοτροπία και έμπρακτος ριζοσπαστικός ατομοκεντρισμός έχει εξαλείψει την ανάγκη του ανήκειν, η αίσθηση πατρίδας σώζεται μόνον στην ψυχολογική επένδυση που κάνουμε στις «εθνικές» αθλητικές μας εκπροσωπήσεις. Αν εισβάλλει εχθρός στο χωριό σου ή στην πόλη σου, φορτώνεις ό,τι προλάβεις στο ιδιωτικό σου αυτοκίνητο και φεύγεις. Πηγαίνεις οπουδήποτε, αρκεί να μην απειλείσαι. Θα βρεις οπωσδήποτε ένα σούπερ μάρκετ με τα ίδια που ήξερες καταναλωτικά αγαθά, χώνεσαι και σε κάποια δουλειά, τίποτα δεν αλλάζει. Δεν έχεις «εστία» να υπερασπίσεις, έτσι κι αλλιώς η στέγη σου είναι νοικιασμένη ή με δόσεις, σε «βωμούς» δεν πολυσυχνάζεις, τους νεκρούς σου, σαν προοδευτικός και ανοιχτόμυαλος, τους αποτεφρώνεις. Ποιος ο λόγος να πολεμήσεις, τι αντίκρισμα έχουν στη ζωή σου η πατρίδα, ο πολιτισμός, τα πάτρια;
Αλλοτε ήταν αλλιώς, αλλά το άλλοτε δεν είναι τώρα. Οταν ο Ελληνισμός υποτάχθηκε στους Ρωμαίους, ήταν μια «εθνική καταστροφή»; Η Ιστορία έδειξε το αντίθετο: Χάρη και στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε προηγηθεί, η υποταγή στους Ρωμαίους δεν εμπόδισε την ελληνική πρόταση πολιτισμού να κυριαρχήσει στο τότε πεδίο των διεθνών ιστορικών εξελίξεων, για χίλια χρόνια. Και όταν ο μέγας κόσμος της ελληνορωμαϊκής «Οικουμένης» (ο ψευδωνύμως και για χλευασμό αποκαλούμενος «Βυζάντιο») κατέρρευσε, ο Ελληνισμός ασφαλώς και έπαψε να επηρεάζει την εξέλιξη του πολιτισμού. Αλλά δεν έπαψε να παράγει πολιτισμό σε συνθήκες εξαιρετικά δυσμενείς, κυριολεκτικά ζοφερές. Τέσσερις ολόκληρους αιώνες διέσωσε συνείδηση πολιτιστικής υπεροχής έναντι των κατακτητών του, έμπρακτη ετερότητα πολιτισμού σε κάθε έκφανση του βίου: Στην αρχιτεκτονική, στην ποίηση, στη μουσική, στη ζωγραφική, στη λαϊκή φορεσιά, στους κοινωνικούς θεσμούς, στο λαϊκό ήθος – οργανική, δημιουργική συνέχεια αδιάρρηκτης παράδοσης χιλιετιών.
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για «καταστροφή» του Ελληνισμού (ιστορικό τέλος της ελληνικής πρότασης πολιτισμού και της παραγωγής πολιτισμού) με την ίδρυση του κοραϊκού – βαυαρικού κράτους. Το κράτος αυτό προκαθορίστηκε να είναι μεταπρατικό, να παράγει μίμηση. Η οργάνωση, οι θεσμοί, οι λειτουργίες του ήταν και παραμένουν δάνεια, πιθηκισμός ξένων προτύπων, αλλότριων αναγκών και εθισμών. Η «ελληνικότητά» του ήταν και είναι ένα άσαρκο εθνικιστικό ιδεολόγημα, εξ ορισμού ανίκανο να παραγάγει ετερότητα πολιτισμού.
Εσχατο έρεισμα επιβίωσης της ελληνικότητας παρέμεινε η γλώσσα. Γι’ αυτό και επικεντρώθηκαν εκεί πεισματικές, φανατισμένες προσπάθειες να ιδεολογικοποιηθεί επίσης το πεδίο, να δηλώνει η γλώσσα παραταξιακή ένταξη, να πάψει να κομίζει συνέχεια ζωής, μεταβίβαση βιωματικού φορτίου, διαχρονική ενότητα πολιτισμού. Κοραϊκοί καθαρευουσιάνοι και ψυχαρικοί δημοτικιστές, «συντηρητικοί» αρχαΐζοντες και «προοδευτικοί» λαϊκίζοντες, στρεβλωματικές τεχνητές διάλεκτοι του Ζαχαριαδισμού ή του Παπανδρεϊσμού, συγκρότησαν το διαβόητο «γλωσσικό πρόβλημα» του ελλαδισμού, που ήταν για δυο αιώνες ο καθρέφτης μιας εκούσια απεμπολημένης ελληνικής ταυτότητας.
Μετά την καταστροφή που επέφερε η μεταπρατική συγκρότηση του ελλαδικού έθνους – κράτος, επόμενο πλήγμα και βλάβη ανήκεστη ήταν ασφαλώς η ιστορική εξαφάνιση του Μικρασιατικού και Ποντιακού Ελληνισμού.
Χάθηκε η εκτός εθνικιστικού επαρχιωτισμού κοσμοπολίτικη ελληνικότητα. Αλλά καταστροφική διακοπή στο έσχατο έρεισμα συνέχειας του Ελληνισμού, στη γλώσσα, δεν υπήρξε. Αυτή η πραγματικά ιστορική καταστροφή συντελέστηκε στις μέρες μας: Με την επιβολή μιας τεχνητής «δημοτικής» ως κρατικής γλώσσας από τον Γεώργιο Ράλλη. Και με το έγκλημα επιβολής του μονοτονικού συστήματος γραφής από τον Ελευθέριο Βερυβάκη. Η ελληνική συνέχεια, έστω και μόνο γλωσσική, χάθηκε.
Τώρα πια, όποια «εθνική καταστροφή» κι αν επέλθει, θα αφορά μόνο πορτοφόλια και συναισθήματα. Ο τυχόν εδαφικός διαμελισμός, μια ξενική κατοχή, η απώλεια της κρατικής αυτονομίας θα ταλαιπωρήσει (ίσως) τις λιγότερο εύπορες τάξεις, αλλά καταστροφή με επιπτώσεις στον πολιτισμό και στην Ιστορία δεν θα είναι. Τι έχει να χάσει ο πολιτισμός, αν διαμελιστεί το Βέλγιο, η Ελβετία, το κράτος των Σκοπίων; Το ίδιο αδιάφορη για τη δυναμική της ανθρώπινης Ιστορίας θα είναι μια «εθνική καταστροφή» του σημερινού ελλαδικού κρατιδίου.
Δεν πρόκειται για «απαισιοδοξία» και «καταστροφολογία». Μόνο για υπόμνηση του προφανούς. Αν πραγματικά θέλουμε ανάκαμψη της ποιότητας και συνέχεια του συλλογικού μας βίου, όλες οι λειτουργίες του κράτους, και οι πιο τεχνικές, θα πρέπει να σκοπεύσουν στην άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Και τέτοια ρεαλιστική πολιτική σκόπευση, με τις σημερινές ανήκεστα αχρηστευμένες πολιτικές δυνάμεις, δεν μπορεί να γίνει.
Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
http://www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr